나란은 문 앞에서 오래 숨을 고른 뒤, 천천히 고개를 돌렸다.
솔과 도경의 얼굴이 눈물에 젖어 흔들리고 있었다.
그리고 그녀가 입을 열었다.
“…난, 여기 남을래.”
솔이 숨을 삼키며 울먹였다.
“정말…? 언니 진짜 남는 거예요?”
나란은 그녀의 두 볼을 살며시 감싸며 말했다.
“응. 널 두고… 선생님을 두고… 난 혼자 갈 수 없어.”
도경의 눈이 크게 흔들렸다.
“…나란 아씨.”
“저 문 안에는… 내가 그리워하던 모든 게 있어. 하지만… 지금 나는 여기서 더 많은 걸 얻었어.”
시간의 문이 마치 마지막 힘을 모으듯 강렬하게 흔들렸다.
빛이 팍— 하고 터지며 주변이 모두 푸른 파편 속에 잠겼다.
“언니!! 위험해!”
솔이 손을 뻗었고,
도경도 나란을 끌어안듯 감싸며 뒤로 물러났다.
잠시 후—
문은 서서히 닫히며 찢어지는 듯한 소리와 함께 사라져 갔다.
치지직… 으르릉.
땅이 고요해지고 바람이 멈췄다.
나란은 눈물을 닦으며 말했다.
“…돌아갈 기회는 사라졌지만, 후회는 없어.”
도경은 나직이 말했다.
“그대의 선택… 존중하오. 그리고… 감사하오.”
“선생님…”
그들의 눈빛은 잠시 얽히며 잔잔한 떨림을 나눴다.
며칠이 흐른 뒤—
한성의 공기는 조금씩 안정되고 있었다.
나란은 솔과 함께 향초를 태우며 감염 지역을 돌았고, 그녀가 알려준 기본적인 방역 지식 덕분에 더는 크게 병이 번지지 않았다.
사람들은 그녀를 ‘기적의 여인’이라 불렀다.
하지만 나란의 마음은 복잡했다.
“언니, 요즘 다들 언니 칭찬이 대단해요.”
솔이 바구니를 들고 나란 옆에서 걸으며 말했다.
“여기저기서 언니 찾느라 난리라니까요?”
“그래도… 나 때문에 역사 더 바뀌는 거 아닐까 걱정돼.”
“뭐 어때요? 좋은 쪽으로 바뀌는 건데.”
“하지만… 그게 ‘올바른 미래’인지 누가 알아?”
그때 도경이 뒤에서 걸어왔다.
“나란 아씨, 마침 찾고 있었소.”
“도경 선생님. 무슨 일인가요?”
“이걸 보시오.”
그는 조심스럽게 품에서 무엇인가를 꺼냈다.
나란의 눈이 커졌다.
“…이거…?”
작은 검은 기계—
나란이 이곳으로 넘어오기 전, 휴대하고 있던 작은 전자기기 조각이었다.
완전히 고장났다고 생각했던 그것이—
희미하게 빛을 발하며 켜지고 있었다.
“왜… 갑자기 켜졌지?”
솔이 손등으로 입을 가렸다.
“언니… 저거 위험한 거 아니에요?”
나란은 기계에 귀를 기울였다.
작게 지직지직 전기 흐르는 소리가 났다.
그러다—
짧고 기괴한 전자음이 울렸다.
“Error: Timeline corrupted.”
“경고… 시간축… 불안정.”
“뭐라고…?”
도경이 눈살을 찌푸렸다.
“지금 뭐라고 한 것이오?”
“‘시간축이… 불안정’…이래.”
나란은 무릎이 풀리는 듯 휘청였다.
“설마… 내가 여기 남은 선택 때문에… 더 큰 균열이 생긴 거야?”
“균열이라니…?”
“역사가 너무 크게 바뀌면… 원래 흐름이 무너져.”
솔은 눈이 커져 나란의 손을 잡았다.
“그럼 어떻게 해요? 언니가 떠났어야 했다는 거예요?”
“아니야. 그건 아니야. 이미 문은 닫혔어. 내가 어떤 선택을 하든… 이제는 ‘여기서 살아가는 방법’을 찾아야 해.”
도경은 깊은 숨을 내쉬었다.
“그렇다면… 우리는 어떻게 해야 하오?”
나란은 결연한 눈빛으로 두 사람을 바라봤다.
“…우리가 새로운 역사에 맞춰 살아가는 거야.”
“새로운… 역사?”
“응. 이제는 ‘원래의 조선’이 아니라… 내가 남아서 변화한 조선을 함께 만들어가야 해.”
솔은 천천히 고개를 끄덕였다.
“언니가 만든 변화라면… 나도 도울래.”
도경도 미소 지었다.
“나도 함께하겠소. 그 길이 아무리 위험하더라도.”
나란은 숨을 깊게 들이켰다.
영문도 모른 채 뛰어들었던 이 시대에서—
이제 선택한 자리에서—
새로운 책임이 생겼다.
그때 전자기기가 다시 깜빡이며 마지막으로 말하듯 울렸다.
“경고… 시간축 변형 지속… 잔여문… 미확인…”
그리고 불꽃을 튀기며 꺼져버렸다.
솔이 놀라서 몸을 움찔했다.
“언니! 이제 완전히 죽은 거예요?”
“응… 아마도.”
그러나 나란의 얼굴에는 긴장감이 가득했다.
“‘잔여문(잔여 게이트)’… 남았다는 말이었어.”
“그게 뭐죠?”
“어딘가에… 아직 완전히 닫히지 않은 문이 있다는 거야.”
도경이 낮게 중얼거렸다.
“…그 문이 다시 열리면… 무슨 일이 벌어질지 모른다는 뜻이오.”
“그래서… 이제 우리가 찾아야 해.”
나란은 결심한 눈빛으로 어딘가를 바라보았다.
“이제부터는… 도망치는 게 아니라, 역사의 균열을 직접 고칠 거야.”
한때 돌아가고 싶어 울던 이곳에서—
이제 그녀는 ‘남아서 지키기로’ 선택했다.
그리고 그 순간부터,
나란의 이야기는 단순한 생존이 아닌
새로운 역사와 미래를 써 내려가는 이야기가 되기 시작했다.
9р анги <Цаг хугацааг эсэргүүцсэн бүсгүй>
Наран хаалганы өмнө хэсэг амьсгаа дарсны эцэст аажмаар эргэв.
Соль, Догён хоёрын царай нулимсаар дүүрч, бүдгэрч байлаа.
Тэгээд тэр хэлэв.
“…Би энд үлдье.”
Соль амьсгаагаа дарж, хоолой нь зангиров.
“Үнэхээр…? Эгч үнэхээр үлдэх гэж байна уу?”
Наран түүний хоёр хацрыг зөөлөн атгаад хэллээ.
“Тийм. Чамайг орхиод… багшийг орхиод… би ганцаараа явж чадахгүй.”
Догёны нүд чичрэв.
“…Наран ахайтан.”
“Тэр хаалганы цаана… миний үгүйлж байсан бүхэн бий. Гэхдээ… би энд үлдэж илүү ихийг олж авсан.”
Цаг хугацааны хаалга сүүлчийн хүчээ шавхан байгаа мэт хүчтэй донслоо.
Гэрэл панг— гэж тэсрэн,
орчинг бүхэлд нь хөх хэлтэрхий нөмрөв.
“Эгч ээ!! Аюултай!”
Соль гараа сунгаж,
Догён Наранг тэврэн хамгаалж ухрав.
Хэсэг хугацааны дараа—
Хаалга тасрах мэт дуугарч, аажмаар хаагдан алга болов.
Чичирхийлсэн чимээ… нам гүм.
Газар намжиж, салхи зогсов.
Наран нулимсаа арчаад хэлэв.
“…Буцах боломж минь үгүй болсон ч, би харамсахгүй.”
Догён намуухан дуугаар хэллээ.
“Чиний сонголтыг… би хүндэлж байна. Мөн… талархаж байна.”
“…Багш аа.”
Тэдний харц агшин зуур огтлолцож, намуухан чичирхийлэл дамжив.
Хэд хоногийн дараа—
Хансоны уур амьсгал аажмаар тогтворжив.
Наран Солийн хамт ариутгалын утлага шатаан, халдвар тархсан бүсүүдээр явж байлаа.
Түүний заасан энгийн хамгаалалтын аргуудын ачаар өвчин цааш тархсангүй.
Хүмүүс түүнийг
“Гайхамшгийн бүсгүй” хэмээн дуудна.
Гэвч Нарангийн сэтгэл ээдрээтэй хэвээр байв.
“Эгч ээ, сүүлийн үед бүгд л таныг магтаад байна,”
хэмээн Соль сагс барин алхсаар хэлэв.
“Таныг хайгаад л байна.”
“Гэхдээ… миний улмаас түүх дахиад өөрчлөгдөж байгаа юм биш биз гэж айж байна.”
“Яах вэ дээ, сайн тийшээ л өөрчлөгдөж байгаа шүү дээ.”
“Гэхдээ… тэр нь үнэхээр ‘зөв ирээдүй’ эсэхийг хэн мэдэх вэ?”
Тэр үед Догён араас нь ирэв.
“Наран ахайтан, чамайг хайж байсан юм.”
“Юу болов, багш аа?”
“Үүнийг хар.”
Тэр болгоомжтойгоор энгэрээсээ нэг зүйл гаргалаа.
Нарангийн нүд томров.
“…Энэ чинь…?”
Жижиг хар төхөөрөмж—
Наран энэ ертөнцөд ирэхийн өмнө авч явж байсан электрон хэрэгслийн хэлтэрхий байв.
Бүрэн эвдэрсэн гэж бодсон тэр зүйл—
одоо бүдэгхэн гэрэлтэж байлаа.
“Яагаад… гэнэт ассан юм бол?”
Соль амаа дарлаа.
“Эгч ээ… энэ аюултай юм биш биз?”
Наран төхөөрөмжийг чагнав.
Зөөлөн цахилгаан шаржигнах чимээ сонсогдов.
Тэгээд—
Хачин, богино электрон дуу гарлаа.
“Алдаа: Цаг хугацааны шугам эвдэрсэн.”
“Анхааруулга… цаг хугацааны тэнхлэг тогтворгүй.”
“…Юу гэнэ вэ?”
Догён хөмсгөө атирууллаа.
“Юу гэж хэлэв?”
“‘Цаг хугацааны тэнхлэг… тогтворгүй’ гэнэ.”
Наран хөл нь сулрах мэт ганхав.
“Магадгүй… би энд үлдсэн сонголтын улмаас… илүү том ан цав үүссэн юм болов уу?”
“Ан цав…?”
“Түүх хэт их өөрчлөгдвөл… анхны урсгал нуран унадаг.”
Соль нүдээ томруулан Нарангийн гарыг атгав.
“Тэгвэл яах вэ? Эгч явах ёстой байсан юм уу?”
“Үгүй. Тийм биш. Хаалга аль хэдийн хаагдсан. Ямар ч сонголт хийсэн бай… одоо бид ‘энд амьдрах арга’-аа олох ёстой.”
Догён гүнзгий амьсгаа авлаа.
“Тэгвэл… бид яах ёстой вэ?”
Наран шийдэмгий харцаар тэднийг харлаа.
“…Бид шинэ түүхэндээ тааруулж амьдарна.”
“Шинэ… түүх?”
“Тийм. Одоо энэ бол ‘анхны Жосон’ биш.
Намайг үлдсэнээр өөрчлөгдсөн Жосон. Түүнийг бид хамт бүтээнэ.”
Соль аажмаар толгой дохив.
“Эгчийн хийсэн өөрчлөлт бол… би ч бас тусална.”
Догён инээмсэглэв.
“Би ч мөн адил. Ямар ч аюултай байсан хамт явна.”
Наран гүнзгий амьсгаа авлаа.
Учрыг нь ч ойлголгүй унаж орсон энэ цаг үед—
өөрийн сонгосон байр сууриндаа—
шинэ хариуцлага үүсжээ.
Тэр мөчид төхөөрөмж дахин анивчин, сүүлчийн үгээ хэлэх мэт дуугарлаа.
“Анхааруулга… цаг хугацааны гажуудал үргэлжилж байна… үлдэгдэл хаалга… тодорхойгүй…”
Оч үсрээд, бүрмөсөн унтарлаа.
Соль цочин хөдөллөө.
“Эгч ээ! Одоо бүр үхчихэв үү?”
“Тийм… магадгүй.”
Гэвч Нарангийн царайд түгшүүр тодров.
“‘Үлдэгдэл хаалга’… гэдэг нь хаа нэгтээ бүрэн хаагдаагүй хаалга байна гэсэн үг.”
“Тэр нь юу гэсэн үг вэ?”
“Хаана нэгтээ… дахиад нээгдэж болзошгүй хаалга бий.”
Догён намуухан бувтнав.
“…Хэрвээ тэр хаалга дахин нээгдчихвэл… юу болохыг хэн ч мэдэхгүй.”
“Тиймээс… бид түүнийг олох ёстой.”
Наран шийдэмгий харцаар алсыг ширтэв.
“Одооноос… би зугтахгүй.
Түүхийн ан цавыг өөрөө засна.”
Нэгэн цагт буцахыг хүсэж уйлж байсан энэ газарт—
тэр одоо үлдэж, хамгаалахаар сонголоо.
Ингээд тэр мөчөөс эхлэн,
Нарангийн түүх нь зүгээр нэг амьд үлдэх тухай бус, шинэ түүх, шинэ ирээдүйг бичих түүх болон эхэлжээ.
Episode 9 — The Woman Who Defied Time
After taking a long breath in front of the gate, Naran slowly turned around.
Sol and Dokyung stood there, their faces blurred with tears.
Then she spoke.
“…I’m going to stay.”
Sol swallowed hard, her voice shaking.
“Really…? You’re really staying?”
Naran gently cupped Sol’s cheeks and said,
“Yes. I can’t leave you behind… or him… and go alone.”
Dokyung’s eyes trembled.
“…Naran-ahssi.”
“Inside that gate… is everything I once longed for. But now… I’ve gained more by being here.”
As if gathering its last strength, the Gate of Time shook violently.
The light exploded—
and everything was swallowed by blue fragments.
“Unni!! It’s dangerous!”
Sol reached out,
and Dokyung wrapped Naran in his arms, pulling her back.
A moment later—
With a tearing sound, the gate slowly closed and vanished.
Chijijik… rumble.
The ground grew quiet.
The wind stopped.
Wiping away her tears, Naran said,
“…My chance to return is gone, but I have no regrets.”
Dokyung spoke softly.
“I respect your choice… and I thank you.”
“…Seonsaengnim.”
Their gazes met, sharing a quiet, trembling moment.
A few days later—
The air in Hanyang slowly began to settle.
Together with Sol, Naran burned incense and visited the infected areas.
Thanks to the basic quarantine methods she taught, the disease no longer spread widely.
People began calling her “the woman of miracles.”
But Naran’s heart remained conflicted.
“Unni, everyone keeps praising you these days,”
Sol said, walking beside her with a basket.
“They’re searching everywhere for you.”
“I’m still worried… what if history changes even more because of me?”
“So what? It’s changing for the better.”
“But… who knows if this is the right future?”
Just then, Dokyung approached from behind.
“Naran-ahssi, I was just looking for you.”
“Is something wrong?”
“Take a look at this.”
He carefully took something out from his robe.
Naran’s eyes widened.
“…That’s—?”
A small black device.
A fragment of the electronic device she had been carrying before she crossed over.
She had thought it was completely broken—
yet now, it was faintly glowing.
“Why… did it suddenly turn on?”
Sol covered her mouth.
“Unni… isn’t that dangerous?”
Naran leaned closer.
A soft crackling sound flowed through it.
Then—
A short, distorted electronic voice echoed.
“Error: Timeline corrupted.”
“Warning… temporal axis unstable.”
“…What?”
Dokyung frowned.
“What did it say?”
“‘The timeline… is unstable.’”
Naran staggered slightly.
“Don’t tell me… because I chose to stay… an even bigger fracture has formed?”
“A fracture…?”
“If history changes too much… the original flow collapses.”
Sol’s eyes widened as she grabbed Naran’s hand.
“Then what do we do? Should you have left?”
“No. That’s not it. The gate is already closed. No matter what choice I made… now I have to find a way to live here.”
Dokyung let out a deep breath.
“Then… what must we do?”
Naran looked at them with resolute eyes.
“…We live according to the new history.”
“A new… history?”
“Yes. This is no longer the ‘original Joseon.’
It’s a Joseon that changed because I stayed—and we’ll build it together.”
Sol slowly nodded.
“If it’s a change you made… I’ll help too.”
Dokyung smiled.
“I’ll stand with you as well, no matter how dangerous the path may be.”
Naran took a deep breath.
In this era she had fallen into without understanding—
in the place she now chose to remain—
a new responsibility was born.
At that moment, the device flickered one last time and spoke as if whispering.
“Warning… temporal distortion ongoing… residual gate… unidentified…”
Sparks flew, and it shut down completely.
Sol flinched.
“Unni! Is it dead for good now?”
“Yes… probably.”
But Naran’s face was tense.
“‘Residual gate’… that means one still exists.”
“What does that mean?”
“Somewhere… there’s still a gate that hasn’t fully closed.”
Dokyung murmured quietly.
“…If that gate opens again… no one knows what will happen.”
“That’s why… we have to find it.”
Naran looked ahead with firm resolve.
“From now on… I won’t run away.
I’ll fix the fractures in history myself.”
In the place where she once cried, wanting to return—
she now chose to stay and protect.
And from that moment on,
Naran’s story became more than survival.
It became the story of writing a new history— and a new future.
Comments
Post a Comment