차가운 흙냄새가 코끝을 찔렀다. 나란은 눈꺼풀을 간신히 들어 올렸다. 깊은 새벽, 희뿌연 안개 사이로 낯선 기와지붕들이 겹겹이 보였다.
“여… 여긴 뭐야…?”
숨이 가빠지고 머리속은 하얗게 비어갔다. 방금까지만 해도 그는 학교 도서관에 앉아 리포트를 쓰고 있었는데, 눈을 뜨니 기묘한 복장을 한 사람들이 오가는 시장 어귀였다.
“아가씨?”
낯선 남자의 목소리에 나란은 흠칫 몸을 웅크렸다. 남자는 푸른색 도포에 갓을 쓰고 있었다.
“이 새벽에 어찌 길바닥에서… 혹 상민도 아닌 듯하고, 복색도 기이하오.”
“저… 그게…”
나란은 어떻게 말해야 할지 몰랐다. ‘저 타임슬립한 것 같아요’라고 말할 수는 없었다. 가슴이 터질 듯 뛰었다. 남자는 가까이 다가오며 눈썹을 좁혔다.
“어디서 온 사람인지 말해보시오.”
“저… 저는—”
“언니!”
고음의 발랄한 목소리가 골목을 가르며 튀어 들어왔다. 짧은 저고리와 치마를 입은 소녀가 나란의 팔을 잡고 확 잡아끌었다.
“언니 여기 있었네! 아까부터 찾고 있었다니까요!”
남자는 의아한 얼굴로 물었다.
“아는 사람인가?”
“네~ 우리 집에서 심부름시키는 언니예요. 죄송해요, 제가 데려갈게요!”
소녀는 묻지도 말라는 듯 나란을 강제로 끌고 골목 안쪽으로 달렸다.
나란은 숨을 몰아쉬며 외쳤다.
“저기… 누구세요? 왜… 왜 도와주는 거예요?”
소녀는 뒤돌아보며 씩 웃었다.
“일단 살고 보자는 거죠. 언니 꼴 보면 아무래도 위험해 보여서.”
“위험…?”
“네! 말투도 이상하고, 옷도 이상하고… 솔직히 조선 사람이 아닌 거 다 티 나요.”
“…뭐라고?”
골목 끝 작은 집 안으로 들어오자 소녀는 문을 닫고 속삭였다.
“저는 ‘솔’이라고 해요. 언니는요?”
“나… 나는 나란.”
“나란 언니. 그럼 진짜 말해봐요. 어디서 왔어요?”
“…말해도 안 믿을 거야.”
“저 좀 별난 애예요. 왠만한 건 다 믿어요.”
나란은 깊게 숨을 들이마셨다.
“난… 다른 시대에서 왔어.”
솔의 눈이 동그래졌다.
“…와. 진짜 특이하다. 근데 언니, 지금 장난칠 상황 아니에요.”
“나도 알아. 나도 미치겠어. 나 집에 있었어. 그런데 갑자기… 눈 떠보니까 여기야.”
“여기?”
“그래… 여기가 어디냐고…”
솔은 고개를 기울이며 말했다.
“여기는 한성이고, 지금은… 정조 22년.”
“정조…? 스물…둘?”
“응.”
나란의 다리가 풀렸다.
“…진짜… 조선 시대라고?”
“언니 표정 보니까… 진짜인가 보네.”
잠시 정적이 흐른 후, 솔은 조심스레 말을 꺼냈다.
“일단 오늘은 우리 집에 숨어 있어요. 지금 언니 꼴로 돌아다니면 바로 잡혀요.”
“잡혀…?”
“요즘 나라가 뒤숭숭해서 이상한 사람 보면 바로 관아에서 데리러 가요.”
“…나 아무것도 안 했는데…”
“그게 문제에요. 안 했는데도 잡혀가요.”
솔은 작은 방 한쪽에 담요를 펴주며 말했다.
“언니, 지금은 충격받은 얼굴 하는 게 더 티 나니까… 일단 쉬어요. 몸 좀 가라앉히고.”
나란은 떨리는 손으로 머리를 감싸 쥐었다.
“돌아갈 방법… 다시 집으로…”
“언니, 울어요?”
“…아니야. 그냥… 너무 무서워서…”
“괜찮아. 내가 도와줄게.”
밤이 깊어지자 솔은 잠들었고, 나란은 혼자 창가에 앉아 달을 올려다보았다.
끝없는 불안, 고립감, 실감 나지 않는 공포가 밀려왔다.
“진짜… 돌아갈 수 있을까…”
그때였다. 손목이 뜨겁게 욱신거리더니, 은은한 파란빛이 스며 나왔다.
“뭐야…?”
피부 아래에서 둥근 문양이 천천히 떠올랐다. 마치 새겨진 도장처럼 희미하게 빛나고 있었다.
솔이 잠에서 깨 목소리를 흘렸다.
“언니… 불 켜놨어요?”
“아니… 이건…”
나란은 떨리는 눈으로 손목을 바라보며 속삭였다.
“나… 진짜 큰일이 난 것 같아.”
한성의 차가운 새벽공기 속에,
그녀의 시간은 완전히 다른 세계로 떨어져 버렸다.
1р анги "Цагийн Элч"
Хүйтэн, чийгтэй шорооны үнэр хамрыг нь цоргив.
Наран нүдээ арайхийн нээв.
Үүр цайхаас өмнөх гүн харанхуйд, манан дунд үл таних вааран дээвэрүүд давхарлан харагдана.
“Э… энд чинь хаана юм бэ…?”
Амьсгаа нь давчдаж, толгой нь цоо хоосон болов.
Дөнгөж саяхан л их сургуулийн номын санд сууж, тайлан бичиж байсан. Харин нүдээ нээхэд нь хачин хувцастай хүмүүс холхилдсон захын амсар байлаа.
“Авай?”
Үл таних эрийн дууг сонсоод Наран цочин агшив.
Тэр эр хөх дээл өмсөж, малгай тавьжээ.
“Ийм үүрээр гудамжинд хэвтэж байдаг… Чи энгийн ард ч биш бололтой, хувцас чинь ч хачин юм.”
“Би… тэр нь…”
Наран юу гэж хэлэхээ мэдсэнгүй.
“Би цаг хугацаагаар шилжсэн бололтой” гэж хэлж болохгүй.
Зүрх нь дэлсэх шахам цохилно.
Эр дөхөж ирээд нүдээ нарийсгав.
“Хаанаас ирснээ хэл.”
“Би… би—”
“Эгч ээ!”
Цовоо, өндөр дуу гэнэт гудамжийг зүсэн орж ирэв.
Богино хүрэм, банзал өмссөн охин Нарангийн гарыг шүүрч аваад хүчтэй татлаа.
“Эгч ээ, энд байсан юм уу! Би таниас хайгаад л байсан шүү!”
Эр гайхан асуув.
“Танил хүн үү?”
“Тийм ээ~ Манайхаар зарлага хийдэг эгч байгаа юм. Уучлаарай, би аваад явна!”
Охин асуулт ч хүлээлгүй Наранг гудамжны гүн рүү чирэн гүйв.
Наран амьсгаадан асуув.
“Та… хэн юм бэ? Яагаад… яагаад надад туслаад байгаа юм?”
Охин эргэн харж, инээмсэглэв.
“Юуны өмнө амьд үлдэх хэрэгтэй шүү дээ. Эгчийн төрх харин их аюултай харагдсан.”
“Аюултай…?”
“Тийм ээ! Яриа чинь ч хачин, хувцас чинь ч хачин… ер нь бол Жосоны хүн биш нь илт байна.”
“…Юу гэнэ ээ?”
Гудамжны төгсгөлд байх жижиг байшинд ормогц охин хаалгаа хааж шивнэв.
“Намайг Соль гэдэг. Эгчийг?”
“Намайг… Наран гэдэг.”
“Наран эгч ээ. За тэгвэл үнэнээ хэл дээ. Хаанаас ирсэн юм?”
“…Хэлсэн ч чи итгэхгүй.”
“Би жаахан этгээд хүүхэд л дээ. Ихэнх юмыг итгэдэг.”
Наран гүнзгий амьсгаа авлаа.
“Би… өөр цаг үеэс ирсэн.”
Солийн нүд томров.
“…Ваа. Үнэхээр онцгой юм. Гэхдээ эгч ээ, одоо тоглоом хийх цаг биш шүү.”
“Мэднэ ээ. Би өөрөө ч солиорох шахаж байна. Би гэртээ байсан… гэтэл гэнэт нүдээ нээхэд энд байна.”
“Энд?”
“Тийм… энд чинь хаана юм бэ?”
Соль толгойгоо хазайлгав.
“Энд бол Хансон. Харин одоо… Жонжогийн хаанчлалын хорин хоёр дахь жил.”
“Жонжо… хорин хоёр?”
“Тийм.”
Нарангийн хөл суларлаа.
“…Тэгэхээр энэ үнэхээр… Чосон үе юмуу?”
Сол түүний царайг хараад толгой дохив.
“Жинхэнэ бололтой.”
Хэсэг чимээгүй болсны дараа Соль болгоомжтой хэлэв.
“Одоохондоо манай гэрт нуугдаж бай. Эгч ийм төрхтэй гадаа явбал шууд баригдана.”
“Баригдана гэж…?”
“Сүүлийн үед улс орон тогтворгүй байна. Сэжигтэй хүн харвал шууд 관아-д аваачдаг.”
“…Би юу ч хийгээгүй шүү дээ…”
“Тэр нь л асуудал. Юу ч хийгээгүй хүмүүс ч баригддаг.”
Соль жижиг өрөөний буланд хөнжил дэлгэж өгөөд хэлэв.
“Эгч ээ, одоо цочирдсон царай гаргах нь бүр илүү анхаарал татна. Эхлээд амар. Биеэ тайвшруул.”
Наран чичирсэн гараараа толгойгоо барив.
“Буцах арга… гэр лүүгээ…”
“Эгч ээ, уйлж байна уу?”
“…Үгүй. Зүгээр л… маш их айж байна.”
“Зүгээр ээ. Би тусална.”
Шөнө гүнзгийрэхэд Соль унтжээ.
Наран ганцаараа цонхны дэргэд суун, сарыг ширтэв.
Төгсгөлгүй түгшүүр, ганцаардал, бодит бус айдас давалгаалж байлаа.
“…Үнэхээр буцаж чадах болов уу…”
Тэр мөчид—
бугуй нь халуун оргин өвдөж, бүдэг хөх гэрэл цацрав.
“Юу вэ…?”
Арьсан дор нь дугуй хээ аажмаар тодорч, тамга мэт гэрэлтэж байлаа.
Соль зүүдэндээ хөдөлж, бувтнав.
“Эгч ээ… гэрэл асаачихсан юм уу?”
“Үгүй… энэ бол…”
Наран чичирсэн нүдээр бугуйгаа ширтэн шивнэв.
“Би… үнэхээр том асуудалд орчихож.”
Хансоны хүйтэн үүрийн агаарт,
түүний цаг хугацаа бүхэлдээ өөр ертөнц рүү унажээ.
Episode 1 – Beneath a Foreign Time
The cold smell of damp earth stung her nose.
Naran barely managed to lift her eyelids.
In the deep hours before dawn, unfamiliar tiled rooftops overlapped one another through the pale mist.
“W… where am I…?”
Her breathing grew shallow, her mind turning completely blank.
Just moments ago, she had been sitting in the university library, writing a report. Now, when she opened her eyes, she found herself at the edge of a marketplace, strange people in unusual clothes passing by.
“Miss?”
At the sound of an unfamiliar man’s voice, Naran flinched and curled inward.
The man wore a blue robe and a traditional hat.
“At this hour, lying in the street… You don’t look like a commoner, and your clothing is quite strange.”
“I… um…”
Naran had no idea what to say. She couldn’t possibly say, “I think I time-slipped.”
Her heart pounded violently.
The man stepped closer, narrowing his eyes.
“Tell me where you came from.”
“I… I—”
“Unni!”
A bright, high-pitched voice cut through the alley.
A young girl in a short jacket and skirt grabbed Naran’s arm and yanked her away.
“Unni, there you are! I’ve been looking for you everywhere!”
The man asked, puzzled,
“Do you know her?”
“Yes~ She’s an older sister who runs errands for our household. Sorry about that—I’ll take her with me!”
Without waiting for permission, the girl dragged Naran deep into the alley at a run.
Gasping for breath, Naran cried out,
“Wait—who are you? Why… why are you helping me?”
The girl glanced back and grinned.
“First rule is to survive. And you looked way too suspicious to be left alone.”
“Suspicious…?”
“Yes! The way you talk, your clothes… honestly, it’s obvious you’re not from Joseon.”
“…What?”
Inside a small house at the end of the alley, the girl shut the door and whispered,
“My name is Sol. And you?”
“I… I’m Naran.”
“Naran unni. Okay then—tell me honestly. Where are you from?”
“…You wouldn’t believe me even if I told you.”
“I’m kind of weird. I believe most things.”
Naran took a deep breath.
“I’m… from a different time.”
Sol’s eyes widened.
“…Wow. That’s really unusual. But unni, this isn’t a situation to joke about.”
“I know. I’m losing my mind too. I was at home—and suddenly I woke up here.”
“Here?”
“Yes… where is this place?”
Sol tilted her head.
“This is Hanyang. And right now… it’s the 22nd year of King Jeongjo’s reign.”
“Jeongjo… twenty-two?”
“Yeah.”
Naran’s legs gave way.
“…So this is really… the Joseon era?”
Judging by her expression, Sol nodded.
“Looks like it’s true.”
After a brief silence, Sol spoke carefully.
“For now, stay hidden at my house. If you walk around looking like that, you’ll be arrested immediately.”
“Arrested…?”
“These days the country’s unstable. Anyone suspicious gets taken to the government office right away.”
“…I didn’t do anything.”
“That’s the problem. Even people who did nothing get taken.”
Sol spread a blanket in the corner of a small room.
“Unni, looking shocked makes you stand out even more. Just rest for now. Calm your body first.”
Naran clutched her head with trembling hands.
“A way back… home…”
“Unni, are you crying?”
“…No. I’m just… really scared.”
“It’s okay. I’ll help you.”
As the night deepened, Sol fell asleep.
Naran sat alone by the window, staring up at the moon.
Endless anxiety, isolation, and an unreal fear washed over her.
“…Can I really go back…?”
Then it happened.
Her wrist throbbed with heat, and a faint blue light seeped out.
“What… is this?”
Beneath her skin, a circular symbol slowly appeared, glowing softly like an engraved seal.
Sol stirred in her sleep and murmured,
“Unni… did you turn on the light?”
“No… this is…”
Staring at her wrist with trembling eyes, Naran whispered,
“I think… I’m in serious trouble.”
In the cold dawn air of Hanyang,
her time had fallen completely into a different world.
Comments
Post a Comment