해가 떠오르자 한성의 골목길은 분주해졌다. 나란은 솔이 내준 얇은 저고리를 걸치고 조심스레 문밖을 내다보았다.
“언니, 너무 겁먹은 얼굴 하지 마요.”
솔이 허리춤에 손을 올리며 말했다.
“여긴 말투나 표정만 이상해도 의심받는다니까요.”
“근데… 나 아무리 노력해도 티 날 것 같아.”
“그러니까 더 조심해야죠. 일단 시장으로 가요. 딱히 하는 것 없이 있는 것도 수상하니까.”
솔은 나란의 손목을 붙잡고 사람들 사이로 들어갔다. 시장은 소란스럽고 활기가 넘쳤다. 채소를 파는 상인들, 흥정을 벌이는 아주머니들, 통에 물을 길어 나르는 아이들까지.
“와… 진짜… 교과서에서만 보던 장면이야…”
“언니! 제발 그런 말 하지 마요! 이상하게 들려!”
“아… 미안…”
하지만 조금만 걸어도 현대 언어가 튀어나올 것만 같아 문장 하나하나가 불안했다.
“저기 저 장사꾼 말하는 거 봐. 거의 리얼—”
솔이 재빨리 나란의 입을 틀어막았다.
“쉿! ‘리얼’이 뭔 말인지 모른다고요!”
“아… 그렇구나…”
그때였다. 깔끔한 도포를 입고 책이 담긴 광주리를 든 젊은 선비가 나란 쪽으로 다가왔다.
단정한 눈매, 옅은 호기심이 서린 표정. 그는 나란을 한참 바라보더니 입을 열었다.
“아가씨, 잠시 묻고 싶은 것이 있소.”
솔이 나서서 막으려 했지만 이미 늦었다.
“말씀하세요…”
“말투가 낯섭니다. 어디 고을 출신이오?”
“그게…”
나란은 말을 잇지 못하고 솔을 흘깃 보았다.
솔은 가짜 미소를 지으며 말했다.
“우리 언니는 멀리서 왔어요. 말투 좀 이상해도 죄는 아니죠?”
선비는 나란을 한 번 더 찬찬히 살폈다.
“이름은?”
“…나란입니다.”
“나란… 듣기 드문 이름이오. 글은 배웠소?”
“조금…?”
“그럼 혹시 이것을 읽어보겠소.”
그는 책갈피에 써둔 한문 구절을 나란 앞으로 내밀었다.
나란은 식은땀을 흘렸다.
큰일났다. 이건 아무리 봐도 모르는 글자인데…
“어… 음… 이건…”
그 순간 솔이 재빨리 책을 가로채며 외쳤다.
“우리 언니는 눈이 좀 안 좋아요! 가까이서도 잘 못 봐요!”
나란도 얼른 맞장구쳤다.
“네… 맞아요. 눈이… 잘 안 보여서…”
선비는 의아해하면서도 고개를 끄덕였다.
“…그렇소. 무례하게 굴어 미안하오. 나는 김도경이라 하오.”
“도경… 선생님?”
“예. 물론 나보다 나이가 많아 보이진 않지만.”
“아! 아니에요! 그냥… 그쪽이 더… 선생님 같아서…”
도경은 작게 웃었다.
“말투가 독특하오. 하지만 은근히 귀엽기도 하오.”
“네??”
나란은 얼굴이 빨개졌다. 솔이 옆에서 팔꿈치로 그녀를 툭 찔렀다.
도경은 책을 들고 걸음을 옮기며 말했다.
“시장에 자주 오시오? 이상하게 마음이 쓰이는군. 또 보게 되겠지요.”
말을 마치고 그는 느긋하게 떠났다.
“언니…” 솔이 팔짱을 껴왔다.
“저 선비… 언니한테 관심 있는 것 같던데?”
“무슨 소리야! 그냥… 이상하게 보니까 그런 거지!”
“나란 언니, 얼굴이 토마토 됐어요.”
“아 진짜! 그만해!”
두 사람의 소동에 시장 사람들이 잠시 고개를 돌려 쳐다봤다. 나란은 급히 고개를 숙였다.
“우리… 눈에 띄면 안 되잖아.”
“맞아요. 그래서 지금부터 언니, 더 조심해야 해요.”
그러나 바로 그때, 골목 어둠 속에서 누군가 조용히 그녀들을 지켜보고 있었다.
잔잔한 미소, 하지만 눈빛은 차갑게 빛나는 사내.
‘상인 장’이었다.
그는 발밑에서 반짝이는 것을 발견하고 허리를 굽혔다.
조각난 현대식 거울 파편.
장은 그것을 주머니에서 꺼내 빛에 비춰보았다.
“이건… 이 나라 것이 아니군.”
그의 입가가 넓게 휘어졌다.
“저 계집… 보통 놈이 아니야.”
거울 조각은 햇빛을 받아 은빛으로 번쩍였다.
장은 그 빛을 보며 중얼거렸다.
“찾아내야겠군. 어디서 온 누구인지.”
나란은 자신을 노려보는 이 시선이 있다는 걸 전혀 알지 못한 채, 시장 뒤편에서 솔에게 물었다.
“솔아… 나 어떡해야 해… 정말 들킬 것 같아.”
“그러니까 저한테 더 잘 붙어 있어요. 언니 혼자 다니면 백퍼 걸린다니까요.”
나란은 떨리는 목소리로 말했다.
“솔아… 나 어디까지 버틸 수 있을까…”
솔은 과감하게 나란의 손을 잡았다.
“언니 혼자 아니에요. 내가 도와준다 했잖아요.”
하지만 멀리, 한성의 높은 지붕 뒤에서
날카로운 눈빛 하나가 그들을 좇고 있었다.
그리고 그 시선은 곧…
나란의 운명을 바꿔놓을 준비를 하고 있었다.
2р анги <Танилцах нь, Ким Догён>
Нар мандахад Хансоны гудамжууд хөл хөдөлгөөнд орлоо.
Наран Солийн өгсөн нимгэн жогори-г өмсөөд болгоомжтойгоор хаалганы завсраар харлаа.
“Эгч ээ, тийм айсан царай гаргах хэрэггүй,”
гэж Соль бэлхүүсээрээ гараа тулан хэлэв.
“Энд яриа, царай хоёр нь л жаахан өөр байхад шууд сэжиглэдэг юм.”
“Гэхдээ… би хичээгээд ч ялгарах юм шиг санагдаад байна.”
“Тийм болохоор л илүү болгоомжтой байх хэрэгтэй. Эхлээд зах руу явъя. Зүгээр хий дэмий зогсох нь ч сэжигтэй.”
Соль Нарангийн бугуйнаас бариад олны дунд оруулав.
Зах нь шуугиантай, амьдрал бялхсан байлаа—ногоо зарж буй худалдаачид, үнэ тохиролцож буй эмэгтэйчүүд, ус зөөж буй хүүхдүүд.
“Ваа… үнэхээр… номон дээрээс л харж байсан зураг шиг…”
“Эгч ээ! Тийм юм битгий яриарай! Хачин сонсогдоно!”
“Аан… уучлаарай…”
Хэдхэн алхахад л орчин үеийн үг амнаас нь гарах гээд, өгүүлбэр бүр айдас төрүүлж байв.
“Тэр худалдаачны яриаг хар даа. Бараг л риал—”
Соль яаран Нарангийн амыг дарлаа.
“Шш! ‘Риал’ гэдэг үгийг хэн ч мэдэхгүй!”
“Аан… тийм шүү дээ…”
Тэр мөчид цэмцгэр дээлтэй, номтой сагс барьсан залуу эрдэмтэн Нарангийн зүг ойртож ирэв.
Цэгцтэй нүд, зөөлөн сониуч харцтай тэр эр Наранг хэсэг ажиглаад ам нээв.
“Авай, нэг зүйл асууж болох уу?”
Соль саатуулахыг оролдсон ч аль хэдийн оройтсон байв.
“Т-тэгье…”
“Таны яриа их танил бус санагдлаа. Аль нутгийн хүн бэ?”
“Тэр нь…”
Наран үгээ үргэлжлүүлж чадалгүй Соль руу харлаа.
Соль хиймэл инээмсэглэл гаргаад хэлэв.
“Манай эгч холоос ирсэн юм. Яриа нь жаахан өөр байлаа гээд гэмт хэрэг биш биз дээ?”
Эрдэмтэн Наранг дахин нэг ажиглав.
“Нэр чинь?”
“…Наран.”
“Наран… Ховор нэр байна. Бичиг үсэг сурсан уу?”
“Жаахан…?”
“Тэгвэл үүнийг уншаад үзэх үү.”
Тэр ханз бичсэн цаасыг Нарангийн өмнө гаргав.
Нарангийн нуруугаар хүйтэн хөлс урсав.
Сүйрлээ. Үүнийг огт уншиж чадахгүй…
“Ээ… энэ бол…”
Яг тэр агшинд Соль яаран цаасыг шүүрч авлаа.
“Манай эгчийн нүд муу! Ойроос ч сайн харж чаддаггүй юм!”
Наран ч шууд дагав.
“Тийм ээ… нүд минь… сайн биш…”
Эрдэмтэн гайхсан ч толгой дохив.
“…Ойлголоо. Доромжилсон бол уучлаарай. Намайг Ким Догён гэдэг.”
“Догён… багш аа?”
“Тийм. Гэхдээ насаар чинь ах харагдахгүй л байна.”
“А! Үгүй ээ! Зүгээр л… та илүү… багш шиг санагдсан юм.”
Догён аяархан инээв.
“Яриа тань өвөрмөц юм. Гэхдээ сонин байдлаар… эгдүүтэй ч юм.”
“Юу гэнэ ээ?!”
Нарангийн нүүр улайв. Соль тохойгоор нь ёворлоо.
Догён номоо тэврэн явах зуураа хэлэв.
“Та зах дээр ойр ойрхон ирдэг үү? Яагаад ч юм анхаарал татлаа. Дахин уулзах биз.”
Ингээд тэр тайван алхан одов.
“Эгч ээ…” Соль гарнаас нь тэвэрч авав.
“Тэр эрдэмтэн… эгчид сонирхолтой юм шиг санагдсан шүү.”
“Юу ярина вэ! Зүгээр л намайг хачин гэж харсан юм!”
“Наран эгч ээ, нүүр чинь лооль болчихсон байна.”
“Аа боль доо!”
Тэдний шуугианаас болж захын хүмүүс түр харц шидэв. Наран яаран толгойгоо доошлууллаа.
“Бид… анзаарагдаж болохгүй шүү дээ.”
“Тийм ээ. Тийм болохоор одооноос бүр илүү болгоомжтой байх хэрэгтэй.”
Гэтэл яг тэр мөчид, гудамжны харанхуйд
хэн нэгэн тэднийг чимээгүй ажиглаж байв.
Тайван инээмсэглэлтэй ч,
нүд нь хүйтнээр гялалзсан эр.
Тэр бол худалдаачин Жан байлаа.
Тэр хөл доор нь гялалзах зүйлийг олж харж, бөхийв.
Орчин үеийн тольны хагархай.
Жан түүнийг гартаа авч гэрэлд харуулав.
“Энэ… энэ орны эд биш байна.”
Түүний амны булан сунан мурийв.
“Тэр эмэгтэй… энгийн нэгэн биш.”
Тольны хэлтэрхий нарны гэрэлд мөнгөлөгөөр гялсхийв.
Жан тэр гэрлийг ширтэн бувтнав.
“Олж мэдэх хэрэгтэй. Хэн болохыг нь… хаанаас ирснийг нь.”
Наран өөрийг нь онилон харж буй энэ харцыг огтхон ч мэдэлгүй,
захын цаахна Солоос сандарсан хоолойгоор асуув.
“Сол… би яах вэ… үнэхээр илрэх гээд байх шиг…”
“Тийм болохоор л надтай сайн наалдаж яваарай. Эгч ганцаараа явбал зуун хувь баригдана.”
Наран чичирсэн хоолойгоор хэлэв.
“Сол… би хаа хүртэл тэсэж чадах бол…?”
Соль зоригтойгоор Нарангийн гарыг атгалаа.
“Эгч ганцаараа биш. Би тусална гэж хэлсэн шүү дээ.”
Гэвч холоос, Хансоны өндөр дээврийн цаанаас хурц харц тэднийг даган ширтэж байв.
Тэр харц удахгүй Нарангийн хувь тавиланг өөрчлөхөд бэлэн болж байлаа.
As the sun rose, the alleys of Hanyang grew busy.
Naran put on the thin jeogori Sol had given her and cautiously peeked outside.
“Unni, don’t look so scared,”
Sol said, resting her hands on her hips.
“People here get suspicious just from strange speech or expressions.”
“But… no matter how hard I try, I feel like I’ll stand out.”
“That’s why you need to be even more careful. Let’s go to the market first. Just standing around doing nothing is suspicious too.”
Sol grabbed Naran’s wrist and led her into the crowd.
The market was loud and full of life—vegetable vendors shouting, women haggling over prices, children carrying buckets of water.
“Wow… this is really… something I’ve only seen in textbooks…”
“Unni! Please don’t say things like that! It sounds weird!”
“Oh… sorry…”
Even after walking just a little, modern words almost slipped out. Every sentence made her nervous.
“Look at that merchant over there. He’s almost, like, real—”
Sol quickly covered Naran’s mouth.
“Shh! No one knows what ‘real’ means!”
“Oh… right…”
Just then, a young scholar approached Naran.
He wore a neat robe and carried a basket filled with books.
With sharp, tidy eyes and a look of mild curiosity, he studied Naran for a long moment before speaking.
“Miss, may I ask you something?”
Sol tried to step in, but it was already too late.
“Y-yes…”
“Your way of speaking is unfamiliar. Which region are you from?”
“Well, that is…”
Naran trailed off and glanced at Sol.
Sol put on a practiced smile.
“My older sister came from far away. Having a strange way of speaking isn’t a crime, is it?”
The scholar examined Naran once more.
“Your name?”
“…Naran.”
“Naran… That is a rare name. Have you learned to read?”
“A little…?”
“Then perhaps you could read this.”
He held out a strip of paper with a line of classical Chinese written on it.
Cold sweat broke out on Naran’s back.
This is bad. I can’t read this at all…
“Uh… um… this is…”
At that moment, Sol quickly snatched the paper.
“My sister’s eyesight is bad! She can’t see well, even up close!”
Naran immediately nodded along.
“Yes… that’s right. My eyes… aren’t very good…”
The scholar looked puzzled but nodded.
“…I see. Forgive my rudeness. My name is Kim Do-gyeong.”
“Do-gyeong… sir?”
“Yes. Though I don’t seem older than you.”
“Oh! No, it’s not that! It’s just that you seem more like… a teacher.”
Do-gyeong chuckled softly.
“Your manner of speech is unusual. But somehow… it’s rather charming.”
“W-what?!”
Naran’s face turned red. Sol elbowed her teasingly.
Do-gyeong adjusted his books and said as he walked away,
“Do you come to the market often? For some reason, you caught my attention. I suppose we’ll meet again.”
With that, he left at an easy pace.
“Unni…” Sol hooked her arm around Naran’s.
“That scholar… I think he’s interested in you.”
“What are you talking about! He just thought I was strange!”
“Naran unni, your face is tomato-red.”
“Hey! Stop it!”
Their commotion drew a few curious glances from the market crowd. Naran quickly lowered her head.
“We… shouldn’t draw attention.”
“Exactly. From now on, you need to be even more careful.”
But at that very moment, someone was quietly watching them from the shadows of the alley.
A calm smile—yet eyes shining coldly.
It was the merchant Jang.
He noticed something glinting at his feet and bent down.
A broken shard of a modern mirror.
Holding it up to the light, Jang examined it closely.
“This… does not belong to this country.”
A wide grin spread across his face.
“That woman… she’s no ordinary one.”
The mirror shard flashed silver in the sunlight.
Watching the reflection, Jang murmured,
“I’ll find out. Who she is… and where she came from.”
Unaware of the gaze fixed upon her, Naran asked Sol nervously behind the market,
“Sol… what should I do… I really feel like I’ll be found out.”
“That’s why you need to stick close to me. If you walk around alone, you’ll get caught for sure.”
In a trembling voice, Naran said,
“Sol… how long do you think I can endure this…?”
Sol boldly took her hand.
“You’re not alone, unni. I told you I’d help.”
But far away, beyond the high rooftops of Hanyang,
a sharp gaze continued to follow them.
And that gaze was already preparing to change Naran’s fate.
Comments
Post a Comment