하늘에서 내려온 푸른빛은 땅에 원형의 굴절을 만들며 거대한 문처럼 펼쳐지고 있었다.
바람이 소용돌이쳤고, 나란의 옷자락은 공중으로 들려 올랐다.
“언니… 저게… 시간의 문이에요?”
솔이 두 손으로 귀를 막으며 물었다.
나란은 떨리는 눈으로 빛을 바라보았다.
“…맞아. 내가 왔던 곳으로 돌아갈 수 있는 길… 아마도.”
장이 미친 웃음을 터뜨렸다.
“드디어 찾았다! 시간의 문…! 내가 먼저 들어갈 거다!”
“안 돼!!!”
나란과 도경이 동시에 외쳤다.
그러나 도경이 먼저 장을 향해 몸을 던졌다.
“너 같은 자가 그 문을 통과하면 안 돼!”
장도 칼을 꺼내 들며 외쳤다.
“비켜! 너도 결국 시대의 족쇄에 묶인 하찮은 필부일 뿐이다!”
두 사람의 칼날과 칼자루가 부딪히며 강한 금속음이 울렸다.
솔은 울먹이며 나란에게 매달렸다.
“언니, 제발… 제발 가지 마… 제발 여기 있어…”
“솔아…”
나란은 그 조그만 손을 꼭 잡았다.
“나도 너랑 있고 싶어… 하지만…”
솔의 눈물 방울이 왈칵 떨어졌다.
“여기는… 언니가 너무 힘들어하잖아… 그래도… 나도… 같이 있고 싶은데…”
“솔아… 넌 정말 좋은 친구야.”
“언니…”
도경이 장을 밀쳐내며 소리쳤다.
“나란 아씨! 빨리 결정을 내리시오! 문이 오래 버티지 못할 것이오!”
푸른빛은 계속해서 뒤틀리고 흔들리고 있었다.
흩날리는 빛 조각들이 마치 유리처럼 깨져 공중에 떠올랐다.
나란의 마음이 요동쳤다.
가야 할까?
남아야 할까?
그 순간—
장에게서 튄 칼날이 도경의 팔을 스쳤다.
“윽!”
“도경 선생님!!!”
피가 튀었고, 나란의 심장이 덜컥 내려앉았다.
그녀는 미친 듯 뛰어가 도경을 붙잡았다.
“선생님 괜찮아요?! 왜 이런 위험한 짓을…”
“괜찮소… 그대만… 안전하면…”
그 말에 나란의 가슴이 조각나는 듯 아팠다.
“선생님… 왜… 나를 이렇게까지…”
“그대가… 나에게 특별하니까.”
도경은 고통 속에서도 미소를 지었다.
“하지만… 내 감정 때문에 그대를 붙잡을 수는 없소. 돌아갈 곳이 있다면… 가시오.”
나란은 흔들렸다.
“선생님… 정말 그렇게 말할 수 있어요?”
“예. 그대가 행복할 수 있는 길이라면… 나는 그걸 막지 않소.”
도경은 손을 떨며 그녀의 손등을 가볍게 잡았다.
“다만… 한 가지는 기억해주시오.”
“…네?”
“나는 그대를… 진심으로 존중하고, 아끼오.”
나란의 눈에서 눈물이 떨어졌다.
“선생님… 나…”
솔이 뒤에서 나란을 꼭 끌어안았다.
“언니… 너무 멀리 가지 마… 제발…”
시간의 문은 더욱 강렬하게 빛나며 나란을 유혹했다.
몸이 저절로 흔들렸다.
마치 문이 그녀를 부르고 있는 듯했다.
돌아가자.
가족에게.
친구에게.
원래 삶으로.
그러나 동시에—
도경의 상처 난 손.
솔의 울먹이는 얼굴.
한성에서 만난 사람들.
여기에서 보낸 모든 날들이 스쳐갔다.
나란은 천천히 일어섰다.
솔과 도경이 숨을 삼켰다.
“나란 아씨…”
“언니…”
나란은 문을 향해 한 걸음 내디뎠다.
푸른빛이 그녀의 얼굴을 감싸기 시작했다.
머리카락이 공중에서 흩날렸고, 문 안쪽에서는 익숙한 도시의 조명이 어렴풋이 비쳤다.
“나란아… 돌아와…”
“나란! 어디야! 대답 좀 해!”
가족의 목소리…?
나란의 눈이 흔들렸다.
“엄마…?”
솔이 울음을 터뜨렸다.
“언니 가지 마… 진짜 가지 마…”
도경은 조용히 고개를 숙였다.
“…그대의 선택을 존중하오.”
나란은 천천히 몸을 돌렸다.
솔과 도경을 바라보았다.
눈물이 줄줄 흘렀다.
그리고—
입술을 떨며 말했다.
“나… 결정했어.”
그 순간 문이 더 강하게 빛났다.
모두가 숨을 삼키고 나란을 바라보았다.
나란은 천천히 손을 들어 올리고—
어디로 향할지,
누구를 선택할지,
어떤 길을 걸을지…
다음 순간에 드러나려 하고 있었다.
8р анги <Эргэж ирэх хаалга>
Тэнгэрээс буусан хөх туяа газар дээр дугуйрч мушгиран, асар том хаалга мэт дэлгэгдэж байлаа.
Салхи эргэлдэн исгэрч, Нарангийн хувцасны хормой агаарт дэрвэв.
“Эгч ээ… тэр чинь… цаг хугацааны хаалга юмуу?”
Соль хоёр гараараа чихээ дарсаар асуув.
Наран чичирсэн нүдээр гэрлийг ширтэв.
“…Тийм. Намайг ирсэн газарт минь буцаах зам… магадгүй.”
Жан солиотой мэт инээв.
“Эцэст нь оллоо! Цаг хугацааны хаалга! Би түрүүлж орно!”
“Болохгүй!!!”
Наран, Догён хоёр зэрэг хашхирлаа.
Гэвч Догён эхэлж Жан руу дайрлаа.
“Чам шиг хүн тэр хаалгаар хэзээ ч орж болохгүй!”
Жан илдээ сугалан архирлаа.
“Зайлаарай! Чи ч бас энэ эринд хүлэгдсэн өчүүхэн амьтан!”
Илд хоорондоо мөргөлдөж, хурц төмрийн дуу цуурайтав.
Соль уйлан Наранд наалдлаа.
“Эгч ээ, гуйя… битгий яваарай… энд үлдээч…”
“Соль…”
Наран түүний жижигхэн гарыг чанга атгав.
“Би ч бас чамтай хамт байхыг хүсэж байна… гэхдээ…”
Солийн нулимс асгарлаа.
“Энд… эгч маш их зовж байна шүү дээ… тэгсэн ч… би хамт баймаар байна…”
“Соль… чи үнэхээр сайн найз.”
Догён Жанг түлхээд хашхирлаа.
“Наран ахайтан! Яаравчилж шийд! Хаалга удаан тогтохгүй!”
Хөх гэрэл улам мушгирч, савлаж байв.
Шил мэт бутарсан гэрлийн хэлтэрхий агаарт хөвөв.
Нарангийн сэтгэл савлав.
Явах уу?
Үлдэх үү?
Тэр агшинд—
Жангийн илд Догёны гарыг шүргэн өнгөрөв.
“Угх!”
“Догён багш аа!!!”
Цус цацарч, Нарангийн зүрх огцом уналаа.
Тэр сандарч гүйж очоод түүнийг тэвэрлээ.
“Зүгээр үү?! Яагаад ийм аюултай юм хийж байгаа юм бэ—”
“Зүгээр… чи л аюулгүй байвал…”
Түүний цээж тас няслах мэт өвдлөө.
“Яагаад… яагаад намайг ингэтлээ…”
“Учир нь… чи надад онцгой.”
Догён өвдөлтийн дунд инээмсэглэв.
“Гэхдээ… өөрийн мэдрэмжээр чамайг барьж болохгүй. Хэрвээ чамд харьяалагдах газар байгаа бол… яв.”
Наран чичрэв.
“Та үнэхээр ингэж хэлж чадаж байна уу?”
“Тийм. Хэрвээ тэр зам чиний аз жаргал руу хөтөлбөл… би саад болохгүй.”
Түүний чичирсэн гар Нарангийн гар дээр зөөлөн хүрэв.
“Ганц зүйлийг л санаарай.”
“…Юуг?”
“Би чамайг чин сэтгэлээсээ хүндэлж, нандигнаж ирсэн.”
Нарангийн нүднээс нулимс унав.
“Багш аа… би…”
Араас нь Соль түүнийг чанга тэвэрлээ.
“Эгч ээ… хэт хол битгий яваарай… гуйя…”
Цаг хугацааны хаалга улам хурц гэрэлтэж, Наранг дуудаж байлаа.
Бие нь өөрийн эрхгүй савлав.
Буцъя.
Гэр бүл рүүгээ.
Найзууд руугаа.
Өмнөх амьдрал руугаа.
Гэвч зэрэгцээд—
Догёны шархалсан гар.
Солийн нулимстай царай.
Хансонд учирсан хүмүүс.
Энд өнгөрүүлсэн бүх өдрүүд харван өнгөрөв.
Наран аажмаар босов.
Соль, Догён хоёр амьсгаа даран харлаа.
“Наран ахайтан…”
“Эгч ээ…”
Наран хаалга руу нэг алхам хийв.
Хөх гэрэл түүний царайг бүрхэж эхлэв.
Үс нь агаарт дэрвэж, хаалганы цаана танил хотын гэрлүүд бүдэгхэн харагдав.
“Наран аа… буцаж ир…”
“Наран! Хаана байна?! Хариулаач!”
Гэр бүлийнх нь дуу…?
Нарангийн нүд чичрэв.
“Ээж ээ…?”
Соль уйлан хашхирлаа.
“Эгч ээ, битгий яв… үнэхээр битгий яв…”
Догён чимээгүйхэн толгой гудайлгав.
“…Би чиний сонголтыг хүндэлнээ.”
Наран аажмаар эргэв.
Соль, Догён хоёрыг ширтэв.
Нулимс нь урсаж байлаа.
Тэгээд—
Чичирсэн уруулаараа хэлэв.
“Би… шийдлээ.”
Тэр мөчид хаалга улам хүчтэй гэрэлтэв.
Бүгд амьсгаагаа даран Наранг харлаа.
Тэр аажмаар гараа өргөж—
хаашаа явах вэ,
хэнийг сонгох вэ,
ямар замаар алхах вэ—
дараагийн мөчид илрэх гэж байлаа.
Episode 8 — The Gate of Farewell
The blue light that fell from the sky bent into a circular distortion on the ground, unfolding like a massive gate.
The wind spiraled violently, lifting the edges of Naran’s clothes into the air.
“Unni… is that… the Gate of Time?”
Sol asked, covering her ears with both hands.
Naran stared at the light with trembling eyes.
“…Yes. The path that can take me back to where I came from. Probably.”
Jang burst into manic laughter.
“I finally found it! The Gate of Time! I’ll go in first!”
“No!!!”
Naran and Dokyung shouted at the same time.
But Dokyung lunged toward Jang first.
“Someone like you must never pass through that gate!”
Jang drew his blade and sneered.
“Move aside! You’re nothing but a pathetic man chained to this era!”
Steel clashed with steel, a sharp metallic sound echoing through the air.
Sol clung to Naran, sobbing.
“Unni, please… please don’t go… stay here… please…”
“Sol…”
Naran tightly held her small hand.
“I want to stay with you too… but…”
Tears spilled from Sol’s eyes.
“This place… it hurts you so much… but even so… I want to be with you…”
“Sol… you’re truly a precious friend.”
Dokyung shoved Jang back and shouted.
“Naran-ahssi! Decide quickly! The gate won’t last much longer!”
The blue light twisted and trembled violently.
Shards of light shattered like glass and floated in the air.
Naran’s heart wavered.
Should she go?
Or stay?
At that moment—
Jang’s blade grazed Dokyung’s arm.
“Ugh!”
“Dokyung seonsaengnim!!!”
Blood splattered, and Naran’s heart dropped.
She ran to him in panic, grabbing him.
“Are you okay?! Why would you do something so dangerous—”
“I’m fine… as long as you’re safe…”
Her chest felt like it was breaking apart.
“Why… why would you go this far for me…”
“Because… you are special to me.”
Even in pain, Dokyung smiled.
“But… I cannot hold you back because of my feelings.
If there is a place you belong… you should go.”
Naran trembled.
“You can really say that…?”
“Yes. If that path leads to your happiness… I will not stop you.”
His trembling hand gently rested on hers.
“Just remember one thing.”
“…What is it?”
“I truly respect you… and cherish you.”
Tears fell from Naran’s eyes.
“Dokyung… I…”
From behind, Sol hugged her tightly.
“Unni… don’t go too far… please…”
The Gate of Time glowed even brighter, calling out to her.
Her body swayed as if the gate itself was pulling her in.
Go back.
To her family.
To her friends.
To her original life.
But at the same time—
Dokyung’s wounded hand.
Sol’s tearful face.
The people she met in Hanyang.
All the days she lived here flashed before her.
Slowly, Naran stood up.
Sol and Dokyung held their breath.
“Naran-ahssi…”
“Unni…”
She took one step toward the gate.
The blue light wrapped around her face.
Her hair floated in the air, and beyond the gate, faint city lights she recognized shimmered.
“Naran… come back…”
“Naran! Where are you?! Answer us!”
Her family’s voices…?
Her eyes trembled.
“Mom…?”
Sol burst into tears.
“Unni, don’t go… please don’t really go…”
Dokyung quietly lowered his head.
“…I respect your choice.”
Naran slowly turned around.
She looked at Sol and Dokyung.
Tears streamed down her face.
And then—
With trembling lips, she said:
“I… I’ve decided.”
At that moment, the gate shone even brighter.
Everyone held their breath, watching Naran.
She slowly raised her hand—
Where she would go,
whom she would choose,
which path she would walk—
would be revealed in the very next moment.
Comments
Post a Comment