한성의 아침은 그 어느 날보다도 소란스러웠다. 닭이 울고, 장터의 상인들이 목을 가다듬으며 물건을 내놓고 있었다. 나란은 솔이 내준 옷을 정리하며 거울 대신 물에 비친 얼굴을 바라보았다.
“하… 오늘도 버텨야지.”
“언니!”
솔이 활짝 웃으며 들어왔다.
“빨리 와요. 도경 선생님이 언니 잠깐 보자고 했어요.”
“뭐? 왜?”
“몰라요. 그냥 시장에서 보이면 불러오라더라구요.”
“설마… 어제 이상하게 본 거 때문에…?”
“에이 설마요. 그 사람 엄청 착해 보여요.”
그러나 나란의 표정은 밝지 않았다.
“솔아… 나 아직 여기 말투도 서툴고, 글자도 모르고… 자꾸 실수하면 어떡해?”
“그러니까 배우면 되죠!”
솔이 씩 웃으며 말을 이었다.
“언니, 한자 좀 배워볼래요? 제가 아는 건 조금이지만 가르쳐줄 수 있어요.”
“정말?”
“그 대신 언니, 저한테도 이상한 말 가르쳐줘요! 어제 그 ‘리얼’ 같은 거!”
“…그건 안 돼.”
둘은 키득거리며 시장으로 향했다. 그때 도경이 차분한 표정으로 다가왔다.
“나란 아씨, 잠시 이야기 좀 할 수 있겠소?”
“아… 예.”
나란은 긴장하며 그를 따라갔다.
도경은 걸음을 멈추고, 그녀를 향해 천천히 물었다.
“아씨는… 이곳의 사람이 아니지요?”
“네???”
나란은 얼굴이 굳어졌다.
“아씨의 말투, 걸음걸이, 손동작… 그 어느 것도 이곳 여인이 가진 모습이 아니오.”
“저… 저는…”
나란은 황급히 변명을 찾았다.
하지만 도경은 부드럽게 말을 이었다.
“겁먹지 마시오. 해치려는 게 아니오. 오히려… 도와주고 싶소.”
“진짜…요?”
그의 눈빛은 진심이었다.
나란은 아직 모든 것을 말할 수 없었다. 대신 고개만 천천히 끄덕였다.
“제가… 좀 많이 다르죠.”
“그렇소. 하지만 이상한 것이 꼭 나쁜 것은 아니오. 세상에는 우리가 모르는 것이 많지 않소?”
나란은 처음으로 마음이 조금 풀리는 걸 느꼈다.
“고맙습니다… 도경 선생님.”
“나란 아씨, 궁금한 것이 있으면 언제든 묻소. 배움은 나누면 커지는 법이오.”
그들은 잠시 이야기를 나누고 헤어졌다.
솔이 다가오며 히죽 웃었다.
“언니 표정이 왜 저래? 혹시… 좋아해요?”
“야! 말도 안 돼!”
“얼굴 새빨갛거든요?”
“아니거든!!!”
그때였다.
갑자기 누군가 나란의 손에 작은 나무 조각을 쥐여주고 사라졌다.
“어? 뭐야… 방금 누구였지?”
솔이 고개를 갸웃했다.
“언니 아는 사람 있어요?”
“없어… 처음 보는 사람이었어.”
나란은 나무 조각을 자세히 살펴보았다.
표면에는 기묘한 문양이 새겨져 있었고, 손에 쥐는 순간 희미한 파란빛이 일렁였다.
“솔아… 이거 봐.”
“어? 뭐야, 왜 빛이 나요? 촛불도 없는데!”
나란은 숨을 삼켰다.
“지난번 내가 본 문양이랑 비슷해… 그때도 혼자 반짝였어.”
“언니… 혹시 진짜 하늘에서 내려온 사람 아니죠…?”
“그런 말 하지 마!”
그러나 빛은 점점 강해졌다. 조각의 문양에서 파란 선들이 퍼지더니, 주변 공기가 살짝 뒤틀리는 듯했다.
솔은 공포에 질린 눈으로 나란을 붙잡았다.
“언니! 이거… 이거 위험한 거 아니에요?”
“몰라… 근데 분명 뭔가 있어. 내가 돌아갈 수 있는… 단서 같은…”
잠시 후 나무 조각은 빛을 꺼내듯 스르르 어둡게 변했다.
주변의 뒤틀린 공기도 흔적 없이 사라졌다.
솔이 조심스레 입을 열었다.
“언니… 이거 숨길래요? 누가 보면 큰일 나요.”
“맞아… 이건 누가 봐도 평범한 물건이 아니야.”
나란은 조각을 옷 속 깊은 곳에 숨겨 넣었다.
그리고 혼잣말하듯 속삭였다.
“…정말 돌아갈 수 있을지도 몰라.”
하지만 그 순간, 골목 반대편에서 누군가 그들을 지켜보고 있었다.
상인 장이었다.
그의 시선은 날카롭고, 손에는 여전히 어제 주운 현대식 거울 파편이 쥐어져 있었다.
“빛을 내는 나무 조각이라…”
장은 서늘한 목소리로 중얼거렸다.
“점점 더 흥미로워지는군.”
나란은 그 위협을 전혀 모른 채 솔과 함께 집으로 돌아갔다.
조각을 품에 안은 채, 그녀는 작은 희망과 큰 불안을 동시에 느끼고 있었다.
“솔아… 나 조금 무서워.”
“나란 언니, 걱정 마요. 내가 곁에 있을게.”
“…고마워.”
그러나 나란이 모르는 사이,
그녀의 삶은 이미 조선의 역사를 천천히 흔들기 시작하고 있었다.
3р анги <Хансоноос эхэлсэн шинэ амьдрал>
Хансоны өглөө урьд урьдынхаасаа илүү шуугиантай байлаа.
Тахиа донгодож, зах дээрх худалдаачид хоолойгоо засан бараагаа дэлгэж байв. Наран Соль өгсөн хувцсаа янзалж, тольны оронд усанд туссан өөрийнхөө дүрийг ширтэнэ.
“…Өнөөдөр ч бас тэсэх хэрэгтэй.”
“Эгчээ!”
Соль инээмсэглэн орж ирэв.
“Яараарай. Догён багш эгчтэй түр уулзах гэсэн гэнэ.”
“Юу? Яагаад?”
“Мэдэхгүй ээ. Зах дээр харвал дууд гэж хэлсэн юм байна лээ.”
“…Өчигдөрхөөс болоод сэжиглэсэн юм биш биз?”
“Ай, үгүй дээ. Тэр хүн их сайхан хүн шиг харагддаг шүү.”
Гэхдээ Нарангийн царай гэгээлэг байсангүй.
“Соль оо… би эндхийн ярианд сайн биш, бичиг үсэг ч мэдэхгүй. Дандаа алдаа гаргавал яах вэ?”
“Тэгвэл сурна л даа!”
Соль инээгээд үргэлжлүүлэв.
“Эгчээ, ханз жаахан сурмаар байна уу? Би их сайн биш ч гэсэн зааж чадна.”
“Үнэн үү?”
“Тэгвэл эгч надад бас сонин үг зааж өгнө шүү! Өчигдөр хэлсэн тэр ‘риал’ мэтийн!”
“…Тэрийг бол болохгүй.”
Хоёул инээлдэн зах руу явлаа. Тэр үед Догён тайван царайтайгаар дөхөж ирэв.
“Наран авхай, түр ярилцаж болох уу?”
“А… тийм ээ.”
Наран түгшсэн байдалтай түүнийг дагав.
Догён алхмаа зогсоон, түүн рүү удаанаар харж асуулаа.
“Авхай… та эндхийн хүн биш ээ, тийм үү?”
“Юу гэнээ?!”
Нарангийн царай царцав.
“Таны яриа, алхах байдал, гарын хөдөлгөөн… аль нь ч эндхийн эмэгтэйчүүдтэй адилгүй.”
“Би… би…”
Наран яаран шалтаг хайв.
Гэвч Догён намуухан дуугаар үргэлжлүүлэв.
“Айх хэрэггүй. Хорлох гэсэнгүй. Харин ч… тусалмаар байна.”
“Үнэхээр…?”
Түүний харц үнэнч байлаа.
Наран бүхнийг хэлж чадсангүй. Зөвхөн аажуухан толгой дохив.
“Би… нэлээд өөр л дөө.”
“Тийм. Гэхдээ өөр байх нь заавал муу гэсэн үг биш. Бидний мэдэхгүй зүйл энэ ертөнцөд олон бий.”
Анх удаа Нарангийн сэтгэл жаахан онгойх шиг болов.
“Баярлалаа… Догён багш аа.”
“Сонирхсон зүйл байвал хэзээ ч асуугаарай. Мэдлэг хуваалцах тусам өсдөг юм.”
Тэд хэсэг ярилцаад салцгаав.
Соль дөхөж ирээд ёжтой инээмсэглэв.
“Эгч яагаад тийм царайтай байна аа? Магадгүй… таалагдсан юм биш биз?”
“Яасан гээч! Болохгүй ээ!”
“Нүүр чинь улайчихсан байна шүү дээ?”
“Үгүй ээ!!!”
Тэр үед гэнэт—
хэн нэгэн Нарангийн гарт жижиг модон хэлтэрхий атгуулчхаад алга болов.
“Ээ? Юу вэ… хэн байсан юм бол?”
Соль толгойгоо гилжийлгэв.
“Эгч таньдаг хүн байсан уу?”
“Үгүй… анх удаа харж байгаа хүн.”
Наран модон хэлтэрхийг анхааралтай ажиглав.
Гадаргуу дээр нь хачин хээ сийлээстэй бөгөөд атгах мөчид бүдэгхэн хөх гэрэл анивчив.
“Соль оо… үүнийг хар даа.”
“Ээ? Юу вэ? Яагаад гэрэлтээд байна? Лаа ч байхгүй шүү дээ!”
Наран залгив.
“Өмнө нь харсан тэмдэгтэй адилхан байна… тэр үед ч бас ганцаараа гэрэлтэж байсан.”
“Эгч ээ… та чинь үнэхээр тэнгэрээс бууж ирсэн хүн юм биш биз…?”
“Тийм юм ярих хэрэггүй!”
Гэвч гэрэл улам хүчтэй болов. Хээтэй хэсгээс хөх судлууд тархаж, эргэн тойрны агаар үл ялиг мушгирч байгаа мэт санагдав.
Соль айсан нүдээр Наранг чанга тэврэв.
“Эгч ээ! Энэ… аюултай юм биш биз?”
“Мэдэхгүй… гэхдээ ямар нэг юм байна. Намайг буцааж чадах… ямар нэгэн сэжүүр…”
Хэсэг хугацааны дараа модон хэлтэрхий гэрлээ унтраах шиг болж, аажмаар харанхуйлав.
Агаарын мушгиралт ч ул мөргүй алга болов.
Соль болгоомжтой дуугарлаа.
“Эгч ээ… үүнийг нуух уу? Хэн нэгэн харвал асуудал болно шүү.”
“Тийм ээ… энэ жирийн эд биш нь илт байна.”
Наран хэлтэрхийг хувцасныхаа гүн рүү нуув.
Тэгээд өөртөө шивнэв.
“…Магадгүй би үнэхээр буцаж чадах ч юм билүү.”
Гэвч тэр мөчид, гудамжны нөгөө үзүүрт хэн нэгэн тэднийг ажиглаж байлаа.
Худалдаачин Жан.
Түүний харц хурц, гартаа өчигдөр олсон орчин үеийн тольны хэлтэрхий хэвээр атгасан байв.
“Гэрэл гаргадаг модон хэлтэрхий гэж үү…”
Тэр хүйтэн хоолойгоор бувтнав.
“Бүр сонирхолтой болж байна даа.”
Аюул ойрхон байгааг огт мэдэлгүй Наран Сольтой хамт гэр лүүгээ буцав.
Хэлтэрхийг цээжиндээ тэврэн, тэр жижигхэн найдвар, асар их айдсыг зэрэг мэдэрч байлаа.
“Соль оо… би жаахан айж байна.”
“Наран эгч ээ, санаа зоволтгүй. Би хажууд чинь байна.”
“…Баярлалаа.”
Гэвч Наран мэдээгүй байхад,
түүний амьдрал аль хэдийн Чосоны түүхийг аажмаар ганхуулж эхэлсэн байлаа.
Episode 3 – 〈A New Life Begins in Hanseong〉
The morning in Hanyang was noisier than ever.
Roosters crowed, and merchants at the market cleared their throats as they laid out their goods. Naran straightened the clothes Sol had given her and looked at her reflection in the water instead of a mirror.
“…I have to get through today too.”
“Unni!”
Sol came in with a bright smile.
“Hurry up. Teacher Dokyung said he wants to see you for a moment.”
“What? Why?”
“I don’t know. He just said to bring you if he sees you at the market.”
“…Could it be because he found yesterday strange?”
“Oh, come on. He looks really kind.”
Still, Naran didn’t look reassured.
“Sol… I’m still not good at speaking here, and I can’t read the characters either. What if I keep making mistakes?”
“Then you just learn!”
Sol grinned.
“Unni, do you want to learn some Chinese characters? I don’t know much, but I can teach you.”
“Really?”
“But in return, unni, you have to teach me some of those strange words! Like that ‘real’ you said yesterday!”
“…That one’s not allowed.”
The two giggled as they headed toward the market. That was when Dokyung approached them with a calm expression.
“Naran-agassi, may I speak with you for a moment?”
“Ah… yes.”
Feeling tense, Naran followed him.
Stopping in his tracks, Dokyung slowly asked,
“Agassi… you are not from this place, are you?”
“What?!”
Naran froze.
“Your way of speaking, how you walk, your gestures—none of them resemble those of women from here.”
“I—I…”
She hurriedly searched for an excuse.
But Dokyung continued gently,
“Do not be afraid. I do not mean to harm you. Rather… I wish to help.”
“Really…?”
His eyes were sincere.
Naran still couldn’t tell him everything. Instead, she slowly nodded.
“I am… quite different, aren’t I?”
“You are. But being strange does not always mean being bad. There are many things in this world that we do not know.”
For the first time, Naran felt her heart ease slightly.
“Thank you… Teacher Dokyung.”
“If you are ever curious about something, feel free to ask. Knowledge grows when it is shared.”
After talking for a while, they parted ways.
Sol walked up to her with a teasing grin.
“Why do you look like that? Don’t tell me… you like him?”
“Hey! That’s ridiculous!”
“Your face is bright red!”
“It is not!!!”
Just then—
Someone suddenly pressed a small wooden piece into Naran’s hand and disappeared.
“Huh? What was that… who was it?”
Sol tilted her head.
“Unni, do you know that person?”
“No… I’ve never seen them before.”
Naran examined the wooden piece closely.
A strange pattern was carved into its surface, and the moment she held it, a faint blue light flickered.
“Sol… look at this.”
“Huh? What is that? Why is it glowing? There’s no candle!”
Naran swallowed.
“It looks similar to the symbol I saw before… Back then, it glowed on its own too.”
“Unni… you’re not really someone who came down from the sky, are you…?”
“Don’t say things like that!”
But the light grew stronger. Blue lines spread from the carving, and the air around them seemed to twist slightly.
With fear in her eyes, Sol grabbed Naran.
“Unni! This… this isn’t dangerous, is it?”
“I don’t know… but there’s definitely something about it. Something that might help me go back…”
After a moment, the wooden piece dimmed, as if the light had been pulled back inside.
The distorted air vanished without a trace.
Sol spoke carefully.
“Unni… should we hide this? If someone sees it, it’ll be trouble.”
“You’re right… this is clearly not an ordinary object.”
Naran hid the piece deep inside her clothes.
Then she whispered to herself,
“…Maybe I really can go back.”
But at that moment, someone was watching them from the other side of the alley.
It was the merchant, Jang.
His gaze was sharp, and in his hand was still the fragment of a modern mirror he had picked up the day before.
“A wooden piece that gives off light…”
He muttered in a cold voice.
“This is getting more and more interesting.”
Unaware of the threat, Naran returned home with Sol.
Holding the wooden piece close to her chest, she felt a small hope and a great unease at the same time.
“Sol… I’m a little scared.”
“Naran-unni, don’t worry. I’ll stay by your side.”
“…Thank you.”
But without Naran realizing it,
her life had already begun to slowly shake the history of Joseon.
Comments
Post a Comment