한성 곳곳에서 기이한 소문이 돌기 시작한 날이었다.
사람들이 시장 거리에서 속삭였다.
“요 며칠 새 온 동네에 열병이 돌았다더라.”
“기침하고 열나면 그대로 쓰러진대.”
“이러다 큰 역병 나는 거 아냐…?”
나란은 솔과 함께 찬밥 한 숟갈을 뜨려다 숟가락을 멈췄다.
“솔아… 지금 말한 거… 진짜야?”
“응. 어제부터 애들이 몇 명 쓰러졌대. 그런데 오늘은 어른들까지…”
나란의 표정은 금세 굳었다.
“이거… 현대 기준으로 보면 위험한 전염병이야.”
“전염병…?”
“응. 그냥 감기 같은 게 아니야.”
솔은 겁먹은 얼굴로 물었다.
“그럼 어떻게 해야 돼? 언니라면 아는 게 있어?”
“…아마… 조금은.”
그날 오후, 나란과 솔은 병세가 터졌다는 동네로 향했다.
곳곳에서 기침 소리가 들렸고, 어떤 집은 문밖에 멍하니 엎드린 채 숨을 몰아쉬는 남자가 있었다.
“괜찮으세요?”
나란이 다가가자 남자는 힘없이 말했다.
“몸이… 뜨거워… 숨이… 캑…”
나란은 그의 땀을 본 순간 확신했다.
“…고열, 탈수, 호흡곤란. 이건 전형적인 감염 증상인데…”
“언니, 우리 이러다 감염되면 어떡해?” 솔이 떨며 말했다.
“하지만 그냥 놔두면 다 죽어. 반드시 조치를 해야 해.”
그때 김도경이 급히 달려왔다.
“나란 아씨! 위험하오!”
“도경 선생님도 알고 계셨어요?”
“예. 고을 전체가 이미 술렁이고 있소. 몇몇 마을은 문까지 걸어잠갔소.”
도경은 걱정으로 찌든 눈빛을 하고 있었다.
“이대로 가면 관에서 봉쇄령을 내릴 것이오. 사람들을 구하려면 하루, 아니 몇 시간도 아까워.”
“그래서 제가 방법을 알려줄게요.”
“방법…?”
나란은 손을 꽉 쥐었다.
“지금 당장, 물과 손, 도구를 모두 끓여서 소독해야 해요.”
솔과 도경이 동시에 되물었다.
“소… 독?”
“뜨거운 물로 병균을 죽이는 거예요. 침구류도 햇빛에 널어 말려야 하고!”
나란은 주변 사람들을 모아 큰 목소리로 외쳤다.
“제 말을 잘 들으세요! 이 병은 귀신이 씌인 게 아니고, 몸에 붙은 더러운 것이 퍼져서 생긴 거예요!”
주민들은 술렁였다.
“더러운 게 병의 원인이라고?”
“귀신 아니라고?”
“누가 그런 말을…”
나란은 거침없이 말했다.
“지금 죽어가는 사람을 살리고 싶으면 물을 끓이세요! 그리고 손을 씻으세요! 바람이 잘 드는 곳에 환기를 하세요!”
사람들은 믿지 못하겠다는 듯 웅성거렸지만, 도경이 앞으로 나섰다.
“나란 아씨 말대로 하시오! 아씨의 지식은 나보다 훨씬 깊소!”
“그… 그렇다면…”
“해보는 것도 나쁘지 않지.”
결국 사람들은 움직이기 시작했다.
나란은 직접 환자를 씻기고, 물을 끓이고, 들보를 열어 바람이 통하게 했다.
솔은 옆에서 열심히 돕고 있었다.
“언니, 여기 물 바꿨어요!”
“고마워! 이 사람 먼저 몸 닦아야 해!”
한참이 흐른 뒤, 도경이 말했다.
“놀랍소… 환자들 열이 조금 떨어지기 시작했소.”
“효과가 있긴 있네…”
그러나 나란은 불안한 마음을 감출 수 없었다.
“이렇게 크게 개입하면… 또 역사가 변하는 거 아닐까?”
“지금은 사람들을 살리는 게 먼저요. 나중은 나중에 생각하시오.”
하지만 그때—
갑자기 공기가 싸늘해졌다.
나란은 등골이 서늘해져 뒤돌아보았다.
검은 두루마기. 얼굴이 없는 듯한 흑색의 가면.
발소리도, 그림자도 없는 존재들.
“저게… 뭐야…?”
솔이 울음을 삼키며 뒤로 물러났다.
도경도 두 눈을 크게 뜬 채 말을 잃었다.
“저자들은… 사람이 아니오.”
그들은 천천히 걸어왔다.
마치 시간을 찢고 나온 듯한 기척.
그리고 그들 중 한 명이 칼을 들어 나란을 향해 똑바로 겨누었다.
쉬익—
칼날이 바람을 가르며 나란의 코앞에 멈췄다.
그리고 그 존재는 기괴하게 울리는 목소리로 말했다.
“시간을… 훼손한 자…”
나란은 숨도 쉴 수 없었다.
“뭐라고…?”
“역사를 뒤튼 자… 제거한다.”
그 순간 주변은 얼음장처럼 차가워졌다.
솔이 비명을 질렀다.
“나란 언니!! 도망쳐요!!”
도경이 나란의 손을 잡아 끌었다.
“아씨! 이쪽이오!!”
검은 존재들이 동시에 움직였다.
칼날이 번개처럼 빗겨 지나갔다.
나란은 숨을 몰아쉬며 뛰었다.
“도경 선생님! 저건 대체 뭐예요?!”
“모르오! 하지만 분명… 아씨를 노리고 있소!”
“왜 나를…?”
“그대가… 시간을 흔들었기 때문이오!”
골목을 돌자마자 도경이 외쳤다.
“이쪽으로! 좁은 길은 저들 움직임을 막을 수 있소!”
그들은 숨이 가쁠 만큼 달렸다.
나란은 뒤돌아보았다.
어둠 속에서 흑색 감시자들은 조용히 추격하고 있었다.
눈도, 얼굴도 없는 공허한 존재.
“왜… 왜 자꾸 나한테 이런 일이…”
“나란 아씨! 정신 차리시오!”
그러나 감시자 중 하나가 순간이동하듯 앞길을 막아섰다.
칼을 들고 천천히 다가오며 한 마디를 던졌다.
“이 시대에 속하지 않는 자… 제거한다.”
바람이 찢어지는 소리.
그리고—
쉬아악!
칼날이 나란의 눈앞을 가르며 휘둘러졌다.
3р анги <Тахлын сүүдэр, Цагийн хянагчид>
Хансон даяар хачин цуурхал тарж эхэлсэн өдөр байлаа.
Хүмүүс захын гудамжаар шивнэлдэнэ.
“Сүүлийн хэд хоног бүхэл хороонд халууралт тархсан гэнэ.”
“Ханиагаад, халуураад л шууд унадаг гэсэн.”
“Ингээд том тахал болох юм биш биз…?”
Наран Сольтой хамт хүйтэн будаа идэж байснаа халбагаа замд нь зогсоов.
“Соль оо… хүмүүсийн яриад байгаа үнэн үү?”
“Тийм ээ. Өчигдрөөс хэдэн хүүхэд унасан. Харин өнөөдөр… томчууд хүртэл.”
Нарангийн царай дорхноо хөшив.
“Энэ бол… аюултай. Орчин үеийн хэмжүүрээр бол ноцтой халдварт өвчин.”
“Халдварт…?”
“Тийм. Энгийн ханиад биш.”
Соль айсан царайгаар асуув.
“Тэгвэл яах ёстой вэ? Эгч мэдэх үү?”
“…Магадгүй… жаахан.”
Тэр үдээс хойш Наран, Соль хоёр өвчин гарсан хороолол руу явлаа.
Хаа сайгүй ханиалгах чимээ сонсогдож, нэг айлын гадаа амьсгаадаж буй эр хэвтэж байв.
“Та зүгээр үү?”
Наран дөхөхөд эр сулхан дуугарлаа.
“Бие… халуун… амьсгаа… давчдаад…”
Наран түүний хөлсийг хараад шууд ойлгов.
“…Өндөр халуун, усгүйжилт, амьсгалын хүндрэл. Энэ бол халдварын тод шинж.”
“Эгч ээ, бид халдвар авчихвал яах вэ?” гэж Соль чичрэн асуув.
“Гэхдээ ингэж орхивол бүгд үхнэ. Заавал арга хэмжээ авах хэрэгтэй.”
Тэр үед Ким Догён яаран ирлээ.
“Наран авхай! Аюултай байна!”
“Та ч бас мэдэж байсан юм уу, багш аа?”
“Тийм ээ. Бүх хот аль хэдийн үймж байна. Зарим тосгон хаалгаа хүртэл түгжсэн.”
Догёны харц түгшүүр дүүрэн байв.
“Ингэсээр байвал төрөөс хөл хорио тогтооно. Хүмүүсийг аврахын тулд цаг алдах эрх байхгүй.”
“Тэгвэл би аргыг нь хэлнэ.”
“Арга…?”
Наран гараа чанга атгав.
“Одоо шууд ус, гар, багаж бүхнийг буцалгаж ариутгах ёстой.”
Соль, Догён хоёр зэрэг асуув.
“Ариу… тгах?”
“Халуун усаар нян устгана гэсэн үг. Ор дэрний хэрэгслийг ч нар салхинд хатаах хэрэгтэй!”
Наран хүмүүсийг цуглуулж чанга дуугаар хэллээ.
“Сайн сонсоорой! Энэ өвчин сүнснээс болоогүй, биед наалдсан бохир зүйлээс тархсан!”
Хүмүүс шуугилдав.
“Бохир зүйл өвчний шалтгаан гэнэ ээ?”
“Сүнс биш гэж үү?”
Наран эргэлзэлгүй үргэлжлүүлэв.
“Үхэж байгаа хүмүүсийг аврахыг хүсвэл ус буцалга! Гараа угаа! Салхи сайн оруулах хэрэгтэй!”
Хүмүүс итгэхгүй байсан ч Догён урагш гарч ирэв.
“Наран авхайн хэлснээр хийцгээ! Түүний мэдлэг надаас 훨씬 гүн!”
“Тэгвэл… үзээд алдахгүй биз.”
Эцэст нь хүмүүс хөдөлж эхлэв.
Наран өөрөө өвчтөнүүдийг угааж, ус буцалгаж, салхи оруулахын тулд байшингуудыг онгойлгов.
Соль хажууд нь идэвхтэй тусалж байлаа.
“Эгч ээ, ус сольчихлоо!”
“Баярлалаа! Эхлээд энэ хүнийг арчих хэрэгтэй!”
Хэсэг хугацааны дараа Догён хэлэв.
“Гайхалтай… өвчтөнүүдийн халуун буурч эхэллээ.”
“Үнэхээр нөлөөтэй юм байна…”
Гэвч Наран санаа зовнилоо нууж чадсангүй.
“Ийм их оролцвол… дахиад түүх өөрчлөгдөх юм биш биз?”
“Одоо бол хүмүүсийг аврах нь нэн түрүүнд. Дараагийнхыг дараа бодно.”
Гэтэл тэр үед—
Агаар гэнэт хүйт даав.
Наран нуруугаар нь жихүүдэс гүйж, эргэж харлаа.
Хар дээл. Нүүргүй мэт хар баг.
Алхаа ч үгүй, сүүдэр ч үгүй оршнолууд.
“Тэр… юу вэ…?”
Соль айсандаа ухарлаа.
Догён ч үггүй болов.
“Тэд… хүн биш.”
Тэд удаанаар дөхөж ирэв.
Цаг хугацааг тас татан гарч ирсэн мэт.
Тэдний нэг нь сэлмээ сугалж, Наран руу чиглүүлэв.
Шуух—
Сэлэм салхийг зүсэн Нарангийн нүүрний өмнө зогсов.
Тэгээд тэр оршихуй гажигтай хоолойгоор хэлэв.
“Цаг хугацааг… гэмтээсэн этгээд…”
Наран амьсгалж ч чадсангүй.
“Юу… гэлээ?”
“Түүхийг гажуудуулсан этгээд… устгагдана.”
Орчин тойрон мөс шиг хүйтэрлээ.
Соль орилов.
“Наран эгч ээ!! Зугтаарай!!”
Догён Нарангийн гарыг татав.
“Авхай! Энэ зүгт!!”
Хар оршнолууд зэрэг хөдөллөө.
Сэлэм цахилгаан шиг жирэлзэв.
Наран амьсгаа тасартал гүйв.
“Догён багш аа! Тэд чинь юу юм бэ?!”
“Мэдэхгүй! Гэхдээ тодорхой… таныг онилж байна!”
“Яагаад заавал намайг…?”
“Учир нь та… цаг хугацааг хөдөлгөсөн!”
Гудамж эргэх агшинд Догён хашхирлаа.
“Энэ зүгт! Нарийн зам тэднийг саатуулна!”
Тэд амьсгаа дуустал давхив.
Наран арагшаа харлаа.
Харанхуй дунд харуулууд чимээгүй хөөж байв.
Нүдгүй, нүүргүй хоосон оршихуй.
“Яагаад… яагаад надад л ийм юм тохиолдоод байна вэ…”
“Наран авхай! Сэрэмжтэй бай!”
Гэтэл харуулуудын нэг нь гэнэт урд нь гарч ирэв.
Сэлэм барин удаанаар дөхөж ирээд нэг өгүүлбэр шидлээ.
“Энэ үед хамааралгүй этгээд… устгагдана.”
Салхи урагдах чимээ—
Тэгээд—
Шаах!
Сэлэм Нарангийн нүдний өмнө зүсэн буулаа.
Episode 6 — The Shadow of the Plague, the Watcher of Time
“They say a fever has spread across the neighborhood these past few days.”
“If you cough and get a fever, you collapse right away.”
“What if this turns into a major plague…?”
Naran froze with her spoon halfway to her mouth as she ate cold rice with Sol.
“Sol… is what they’re saying true?”
“Yes. Since yesterday, several children collapsed. And today… even adults.”
Naran’s expression hardened instantly.
“This is… dangerous. By modern standards, this is a serious infectious disease.”
“Infectious…?”
“Yes. It’s not just a common cold.”
Sol asked with a frightened face.
“Then what should we do? Do you know what to do, unni?”
“…Maybe… a little.”
That afternoon, Naran and Sol headed to the neighborhood where the illness had broken out.
Coughing echoed everywhere, and in front of one house, a man lay slumped outside, gasping for breath.
“Are you alright?”
As Naran approached, the man weakly replied,
“My body… is burning… I can’t… breathe…”
The moment Naran saw his sweat, she was sure.
“…High fever, dehydration, difficulty breathing. These are classic signs of infection.”
“Unni, what if we get infected too?” Sol asked, trembling.
“But if we leave them like this, they’ll all die. We have to act.”
Just then, Kim Dokyung rushed over.
“Naran-agassi! This is dangerous!”
“You knew about this too, Teacher Dokyung?”
“Yes. The entire town is already in turmoil. Some villages have even sealed their gates.”
Worry filled Dokyung’s eyes.
“If this continues, the authorities will issue a lockdown. If we want to save people, we don’t have a day—no, not even hours to waste.”
“Then I’ll tell you what to do.”
“A method…?”
Naran clenched her fists.
“Right now, we must boil all water, wash hands, and sterilize tools.”
Sol and Dokyung asked at the same time,
“Steri… lize?”
“Killing germs with heat. Bedding must be dried in sunlight too!”
Naran gathered the people around and shouted loudly.
“Listen carefully! This illness is not caused by spirits. It’s caused by filth spreading on the body!”
The villagers stirred.
“Filth causes disease?”
“It’s not spirits?”
“Who says that…?”
Naran continued without hesitation.
“If you want to save the dying, boil water! Wash your hands! Ventilate by letting fresh air in!”
The people murmured in disbelief, but Dokyung stepped forward.
“Do as Naran-agassi says! Her knowledge is far deeper than mine!”
“Well… if that’s the case…”
“It wouldn’t hurt to try.”
Finally, the people began to move.
Naran personally washed patients, boiled water, and opened beams to let air flow.
Sol worked hard beside her.
“Unni, I changed the water!”
“Thank you! This person needs to be cleaned first!”
After some time, Dokyung spoke.
“It’s incredible… the patients’ fevers are starting to go down.”
“So it really works…”
But Naran couldn’t hide her unease.
“If I intervene this much… won’t history change again?”
“Saving lives comes first. The future can be considered later.”
But then—
The air suddenly turned icy cold.
A chill ran down Naran’s spine as she turned around.
Black robes. A pitch-black mask with no face.
Beings with no footsteps, no shadows.
“What… what is that…?”
Sol stepped back, swallowing a scream.
Even Dokyung was left speechless.
“They are… not human.”
They walked forward slowly.
As if they had torn their way through time itself.
One of them raised a sword and pointed it straight at Naran.
Whoosh—
The blade sliced through the air and stopped right before her face.
Then the being spoke in a distorted, echoing voice.
“One who has… damaged time…”
Naran couldn’t breathe.
“What… did you say?”
“One who has twisted history… will be eliminated.”
The surroundings froze like ice.
Sol screamed.
“Naran-unni!! Run!!”
Dokyung grabbed Naran’s hand.
“Agassi! This way!!”
The black beings moved all at once.
Blades flashed like lightning.
Naran ran, gasping for breath.
“Teacher Dokyung! What are those things?!”
“I don’t know! But it’s clear… they are targeting you!”
“Why me…?”
“Because you… shook time itself!”
As they turned a corner, Dokyung shouted,
“This way! Narrow paths will slow them down!”
They ran until their lungs burned.
Naran glanced back.
In the darkness, the black watchers followed silently.
Hollow beings with no eyes, no faces.
“Why… why does this keep happening to me…?”
“Naran-agassi! Stay focused!”
But one of the watchers suddenly appeared in front of them, as if teleporting.
Holding a sword, it approached slowly and spoke.
“One who does not belong to this era… will be eliminated.”
The sound of air tearing—
And—
Slash!
The blade swung right before Naran’s eyes
Comments
Post a Comment