칼날은 나란을 향해 번쩍 내려왔다.
“나란 아씨!!”
도경이 몸을 던지며 그녀를 밀어냈다. 날카로운 바람이 귓가를 스치고, 칼끝은 도경의 옷자락을 찢고 지나갔다.
“도망치시오!”
도경의 손이 나란의 손목을 꽉 움켜쥐었다.
그들은 숨막히는 골목을 뛰었다.
뒤에서 들려오는 감시자들의 발걸음은 소리조차 없었지만, 등 뒤에는 계속해서 서늘한 기운이 따라붙었다.
“도경 선생님, 저… 더는 못 뛰겠—!”
“조금만 더! 저자들은… 평범한 존재가 아니오!”
둘은 어느 좁은 창고로 몸을 숨겼다.
도경은 숨을 몰아쉬며 문을 붙잡았다.
나란은 떨리는 목소리로 중얼거렸다.
“저자들… 나를 죽이려고 했어…”
“그대는… 분명 무언가에 쫓기고 있소. 이유를… 말해줄 수 있겠소?”
“선생님…”
도경의 눈빛은 흔들림과 걱정이 뒤섞여 있었다.
도망칠 때 쥔 손이 아직도 따뜻했지만, 나란은 그 사실조차 느낄 여유가 없었다.
그녀는 깊게 숨을 들이쉬며 입을 열었다.
“…저는 이 시대 사람이 아니에요.”
도경의 손이 멈췄다.
“그 말은…”
“저는… 먼 미래에서 왔어요.”
잠시 침묵.
도경은 무언가 이해하려 애쓰는 듯 눈을 감았다.
“그래서… 그런 말투와 지식들을…”
“그래요. 그래서 농사도, 병도… 아는 게 많았던 거예요.”
도경은 조용히 숨을 내쉬었다.
“나는… 이상하다고 생각만 했지… 이런 건 상상도 못했소.”
“믿어요…?”
“믿어야 할 것 같소. 아니… 믿고 싶소.”
그때 창고 밖에서 인기척이 들렸다.
솔의 목소리였다.
“언니! 도경 선생님! 여기 있어요?”
도경은 조심히 문을 열었다. 솔은 눈가가 붉게 달아올라 뛰어왔다.
“언니!! 나 정말 죽는 줄 알았어요! 저… 검은 것들! 어디 갔어요?”
“몰라… 잠시 사라진 것 같아.”
솔은 나란의 손을 꽉 잡았다.
“언니, 왜 자꾸 위험해지는 거예요…?”
나란은 슬픈 웃음을 지었다.
“그건… 내가 여기에 속하지 않은 사람이니까…”
“언니가 우리랑 같이 있는 게… 그렇게 잘못된 일이에요?”
“그런 건 아니지만… 무언가 큰 균형이 깨지고 있어.”
도경이 심각하게 말했다.
“그대가 이 시대에 나타난 순간부터… 역사가 바뀌기 시작했소. 농사법, 질병, 그리고 그 검은 것들…”
그러다 문득 나란의 품에서 빛이 번졌다.
나무 조각이었다.
“또… 빛난다…”
솔이 뒷걸음질쳤다.
“언니, 이거… 진짜 위험한 거 아니에요?”
그러나 이번에는 단순한 빛이 아니었다.
나무 조각에서 나온 파란 선들이 허공에 그려졌고, 그 선들이 겹치며 하나의 원형 문양을 만들었다.
“이건…”
도경이 숨을 삼켰다.
“시간의… 문?”
“아마 그래요.”
나란은 낮게 말했다.
“내가 이곳에 온 이유, 돌아갈 수 있는 방법… 모두 저 문양과 관련이 있는 것 같아요.”
그때, 창고 앞에서 갑자기 거친 발자국 소리가 들렸다.
“찾았다—!”
문이 벌컥 열리고 상인 장이 모습을 드러냈다.
그의 입가에는 승리감에 찬 미소가 떠올라 있었다.
“역시 여기 있었군.”
나란은 즉시 뒤로 물러났다.
“왜… 왜 나를 쫓는 거야?”
“그거야, 네가 이 시대 사람이 아니니까.”
장은 품에서 반짝거리는 물체를 꺼내 들었다.
볼펜 조각.
“이 물건… 너에게서 떨어진 거지?”
“돌려줘… 그건—!”
“미래에서 온 증거겠지.”
도경이 장에게 외쳤다.
“이런 걸 어디서 났소!”
“습득했다. 운이 좋게도 말이지.”
장은 미친 듯한 눈빛으로 나란을 바라보았다.
“너 덕분에 알게 됐다. 시간의 문을 열 수 있는 마지막 단서가 바로 너라는 걸.”
“뭐…?”
“너와 이 물건들이 반응하는 걸 봤다. 그렇다면—문은 네가 있어야 열린다는 뜻이지.”
솔이 나란 앞으로 뛰어들며 외쳤다.
“언니 건들지 마요!!”
장은 칼을 꺼내 들었다.
“비켜라 꼬마. 난 너희 따위에 관심 없다.”
나란은 분노와 공포에 몸을 떨었다.
“그만해! 그건 위험한 거야!”
“위험? 하하! 위험하니까 더 갖고 싶은 법이지.”
장과 도경이 서로를 노려보며 팽팽히 대치한 순간—
나무 조각이 다시 빛을 뿜었다.
그리고 하늘 위에서 강렬한 푸른빛이 떨어지며 땅을 갈랐다.
솔이 비명을 질렀다.
“언니!!!!!”
도경이 나란을 끌어안았다.
“아씨, 뒤로!”
푸른빛이 땅을 가르며 거대한 원형이 형성됐다.
하늘과 땅이 흔들리고, 공기가 찢어지는 듯 울렸다.
장은 미친 듯 웃었다.
“드디어… 문이 열린다!”
나란은 두 눈을 크게 뜬 채 속삭였다.
“…저게… 내가 왔던 곳으로 이어지는 문…?”
흩날리는 빛 속에서,
시간의 문은 서서히 모습을 드러내고 있었다.
7р анги <Дэлгэгдсэн нууц>
Сэлэм Наран руу гялсхийн доош буулаа.
“Наран авхай!!”
Догён биеэрээ дайрч, түүнийг түлхэн зайлуулав. Хурц салхи чихний хажуугаар исгэрч, сэлмийн үзүүр Догёны хувцсыг урж өнгөрөв.
“Зугтаарай!”
Догён Нарангийн бугуйг чанга атгав.
Тэд амьсгаа давчдам нарийн гудамжаар давхилаа.
Араас нь дагах харуулуудын алхах чимээ сонсогдохгүй ч, нуруу руу нь жихүүн мэдрэмж наалдсаар байв.
“Догён багш аа, би… цааш гүйж чадахгүй нь—!”
“Жаахан л тэс! Тэд… жирийн оршнол биш!”
Тэд нэгэн нарийн агуулах руу орж нуугдав.
Догён амьсгаа даран хаалгыг барив.
Наран чичирсэн дуугаар шивнэв.
“Тэд… намайг алах гэж байсан…”
“Таныг… ямар нэгэн зүйл мөрдөж байна. Яагаад гэдгийг… хэлж чадах уу?”
“Багш аа…”
Догёны харцанд айдас, санаа зовнил ээлжилж байлаа.
Гүйж явахдаа атгасан гар нь дулаахан хэвээр байсан ч, Наран түүнийг мэдрэх ч сөхөөгүй байв.
Тэр гүнзгий амьсгаа аваад ам нээлээ.
“…Би энэ үеийн хүн биш.”
Догёны гар хөдөлгөөнгүй болов.
“Тэр чинь…?”
“Би… алс ирээдүйгээс ирсэн.”
Хэсэг нам гүм.
Догён ойлгохыг хичээж буй мэт нүдээ анив.
“Тэгэхээр… таны яриа, мэдлэг…”
“Тийм ээ. Тиймээс л би тариалан, өвчний талаар мэддэг байсан.”
Догён намуухан амьсгаа гаргав.
“Би зүгээр л сонин гэж боддог байсан… ийм юм байна гэж төсөөлөөгүй.”
“Та… итгэж байна уу?”
“Итгэх хэрэгтэй бололтой. Үгүй ээ… итгэмээр байна.”
Тэр үед агуулахын гаднаас дуу гарлаа.
Солын хоолой байв.
“Эгч ээ! Догён багш аа! Та хоёр энд байна уу?”
Догён болгоомжтой хаалгыг нээв. Соль нүд нь улайж, гүйсээр орж ирлээ.
“Эгч ээ!! Би үхэх шахлаа! Тэр хар юмнууд… хаачсан бэ?”
“Мэдэхгүй… түр алга болчихсон бололтой.”
Соль Нарангийн гарыг чанга атгав.
“Эгч ээ, яагаад бүх юм улам аюултай болоод байна вэ…?”
Наран гунигтай инээмсэглэв.
“Учир нь… би энд хамаарах хүн биш.”
“Эгч бидэнтэй хамт байх нь… тийм буруу зүйл гэж үү?”
“Тийм биш ээ… гэхдээ том тэнцвэр алдагдаж байна.”
Догён ноцтойгоор хэлэв.
“Та энэ үед гарч ирсэн цагаас хойш… түүх өөрчлөгдөж эхэлсэн. Тариалан, өвчин, тэр хар оршнолууд…”
Тэгтэл гэнэт Нарангийн цээжнээс гэрэл цацрав.
Модон хэлтэрхий байлаа.
“Дахиад… гэрэлтэж байна…”
Соль ухарлаа.
“Эгч ээ, энэ чинь үнэхээр аюултай юм биш үү?”
Гэвч энэ удаа зүгээр нэг гэрэл биш байв.
Модон хэлтэрхийгээс хөх судлууд гарч, агаарт хээ зурж эхлэв. Тэд давхарлан нийлж, дугуй хэлбэрийн тэмдэг үүсгэлээ.
“Энэ бол…”
Догён залгив.
“Цаг хугацааны… хаалга?”
“Тийм байх.”
Наран нам дуугаар хэлэв.
“Би яагаад энд ирсэн, яаж буцах… бүгд энэ тэмдэгтэй холбоотой юм шиг байна.”
Гэтэл агуулахын өмнө гэнэт хүнд гишгэх чимээ сонсогдов.
“Оллоо—!”
Хаалга саван онгойж, худалдаачин Жан гарч ирлээ.
Ялалтын инээмсэглэл түүний нүүрэнд тодров.
“Энд байгааг чинь мэдэж л байсан.”
Наран даруй ухарлаа.
“Яагаад… яагаад намайг мөшгиж байгаа юм бэ?”
“Чи энэ үеийн хүн биш болохоор.”
Жан гялалзсан эд гаргаж ирэв.
Үзэгний хэлтэрхий.
“Энэ… чамаас унасан эд биз дээ?”
“Буцааж өг… тэр бол—!”
“Ирээдүйгээс ирснийг батлах нотолгоо.”
Догён Жанд хашхирлаа.
“Ийм юмыг хаанаас олсон юм бэ?!”
“Олдвор. Азтай таарсан.”
Жан галзуурсан мэт харцаар Наранг ширтэв.
“Чиний ачаар би ойлгосон. Цаг хугацааны хаалгыг нээх сүүлчийн түлхүүр нь чи гэдгийг.”
“Юу…?”
“Чи, эд зүйлс хоёр хэрхэн хариу үйлдэл үзүүлж байгааг би харсан. Өөрөөр хэлбэл—хаалга чамайг байж гэмээнэ нээгдэнэ.”
Соль Нарангийн өмнө орж зогсоод хашхирлаа.
“Эгчид минь гар хүрэхгүй шүү!!”
Жан сэлмээ сугалав.
“Зайлаарай, жаал минь. Би та нарт сонирхолгүй.”
Наран уур, айдсаас болж чичирч байлаа.
“Зогсоо! Тэр бол аюултай!”
“Аюултай гэнэ ээ?” Жан инээв. “Аюултай болохоор л улам хүсдэг юм.”
Жан, Догён хоёрын харц мөргөлдөн, агаар хөшсөн агшинд—
модон хэлтэрхий дахин гэрэлтэв.
Тэнгэрээс хүчтэй хөх гэрэл бууж, газрыг зүсэв.
“Эгч ээ!!!!!”
Соль орилов.
Догён Наранг тэвэрлээ.
“Авхай, ухар!”
Хөх гэрэл газрыг зүсэж, асар том дугуй хэлбэр үүсэв.
Тэнгэр, газар донсолж, агаар урагдах мэт дуугарлаа.
Жан галзуурсан мэт инээв.
“Эцэст нь… хаалга нээгдлээ!”
Наран нүдээ том нээгээд шивнэв.
“…Тэр чинь… намайг ирсэн газар руу холбох хаалга…?”
Сарних гэрлийн дунд,
Цаг хугацааны хаалга аажмаар ил болж байлаа.
Episode 7 — The Exposed Secret
The blade flashed as it came down toward Naran.
“Naran-agassi!!”
Dokyung threw himself forward and shoved her aside. A sharp gust brushed past her ear, and the tip of the blade tore through Dokyung’s sleeve as it passed.
“Run!”
Dokyung’s hand tightly gripped Naran’s wrist.
They sprinted through the suffocating alley.
The watchers’ footsteps behind them made no sound, yet a chilling presence clung to their backs.
“Teacher Dokyung, I—I can’t run anymore—!”
“Just a little more! They are… not ordinary beings!”
They slipped into a narrow storage shed and hid.
Dokyung gasped for breath, holding the door shut.
Naran whispered in a trembling voice,
“They… they were trying to kill me…”
“You are… clearly being hunted. Can you tell me… why?”
“Teacher…”
Dokyung’s eyes were filled with both fear and concern.
The hand that had held hers while they ran was still warm, but Naran had no room to notice such things.
She took a deep breath and spoke.
“…I am not a person of this era.”
Dokyung froze.
“What do you mean by that…?”
“I… came from the distant future.”
A brief silence followed.
Dokyung closed his eyes, as if trying to understand.
“So that is why… your way of speaking and your knowledge…”
“Yes. That’s why I knew about farming… and diseases.”
Dokyung exhaled quietly.
“I thought it was strange… but I never imagined something like this.”
“Do you… believe me?”
“I think I must. No… I want to believe you.”
Just then, a sound came from outside the shed.
It was Sol’s voice.
“Unni! Teacher Dokyung! Are you in there?”
Dokyung carefully opened the door. Sol rushed in, her eyes red.
“Unni!! I thought I was going to die! Those black things—where did they go?”
“I don’t know… They seem to have disappeared for now.”
Sol tightly grabbed Naran’s hand.
“Unni, why does everything keep getting more dangerous…?”
Naran gave a sad smile.
“That’s because… I don’t belong here.”
“Is it really so wrong for you to be with us?”
“It’s not that… but something big is losing its balance.”
Dokyung spoke gravely.
“From the moment you appeared in this era… history began to change. Farming methods, disease, and those black beings…”
Suddenly, a light spread from Naran’s chest.
It was the wooden piece.
“It’s… glowing again…”
Sol stepped back.
“Unni, isn’t that thing really dangerous?”
But this time, it wasn’t just light.
Blue lines flowed out of the wooden piece, drawing patterns in the air. As they overlapped, they formed a circular symbol.
“This is…”
Dokyung swallowed.
“A gate… of time?”
“Probably.”
Naran spoke softly.
“The reason I came here, the way to return… I think they’re all connected to that symbol.”
At that moment, heavy footsteps thundered outside the shed.
“I found you—!”
The door burst open, and the merchant Jang appeared.
A triumphant smile spread across his face.
“I knew you’d be here.”
Naran stepped back immediately.
“Why… why are you chasing me?”
“Because you don’t belong to this era.”
Jang pulled out a gleaming object.
A fragment of a ballpoint pen.
“This… fell from you, didn’t it?”
“Give it back… that’s—!”
“Proof that you came from the future.”
Dokyung shouted at Jang.
“Where did you get such a thing?!”
“I picked it up. By luck.”
Jang stared at Naran with crazed eyes.
“Thanks to you, I realized something. You are the final key to opening the Gate of Time.”
“What…?”
“I saw how you and these objects react. That means— the gate only opens when you’re here.”
Sol jumped in front of Naran.
“Don’t touch my unni!!”
Jang drew his sword.
“Step aside, child. I have no interest in you.”
Naran trembled with anger and fear.
“Stop it! That thing is dangerous!”
“Dangerous?” Jang laughed. “That’s exactly why I want it.”
As Jang and Dokyung glared at each other in tense silence—
The wooden piece shone once more.
A powerful blue light fell from the sky and split the ground.
“Unni!!!!!”
Sol screamed.
Dokyung pulled Naran into his arms.
“Agassi, get back!”
The blue light carved a massive circle into the earth.
The sky and ground shook, and the air screamed as if being torn apart.
Jang laughed wildly.
“At last… the gate is opening!”
Naran whispered, eyes wide open.
“…Is that… the gate that leads back to where I came from?”
Amid the scattering light,
the Gate of Time was slowly revealing itself.
Comments
Post a Comment